AI
ENGLISH | DEUTSCHTerwijl ik zit te wachten op de DTP'er om de laatste puntjes op de i te zetten in de layout van mijn boek, zodat het zo meteen dan (EINDELIJK) geprint kan worden — het proces van een boek bij de printer krijgen zal je verbazen — ben ik maar begonnen aan de vertalingen van Omaria in het Engels en Duits (!!!) Had je je een paar jaar geleden kunnen voorstellen dat een auteur dat zo even terloops noemt, alsof het niet een vak op zich is en een gigantische kluif? Ja, en dan komen we dus uit bij mijn grote vriend 'Claude'. Zo mag ik hem niet noemen van mijzelf, 'het' is onzijdig en een supercomputer, dus zal NOOIT mijn vriend kunnen worden, maar ‘hij’ helpt mij wel met die gigantische opdracht, die dus ineens niet meer zo gigantisch is. Heus nog wel werk, want je kunt 'hem' niet in zijn eentje zijn gang laten gaan, maar WOW wat indrukwekkend hoe de kwaliteit van de vertaling omhoog is gegaan in vergelijking met een half jaar geleden. AI ontwikkelt zich als een razende. (…)
Mockup van mijn boek Omaria in hardcover (met dank aan ChatGPT | Leuk feitje? Ik moest in Photoshop toch nog iets retoucheren, want ‘Chat’ had geen zin om precies te zijn;-)
HUMOR
‘Ik ben nogal een serieuze vrouw, ben ik achtergekomen. En jullie misschien wel met mij. In mijn verhalen zit altijd een bepaald gewicht, gewicht dat op mij leunt en dat ik hoop te verlichten door te delen, door vragen te stellen, door te nuanceren en te ontleden, door erover te filosoferen. Alles bij elkaar ook nogal een serieuze zaak. De 'grap is', al is het voor mijzelf niet altijd grappig, dat mijn mannen (grote man, kleine man) veel beter te bereiken zijn met humor en zich het liefst naar de buitenwereld toe bewegen met humor. Ik ben op mijn man gevallen, voornamelijk omdat hij mij kan laten lachen en vrijwel iedere complexe situatie weet te verlichten met plezier, ook al is het niet áltijd op zijn plaats. Voor mijn zoontje geldt hetzelfde. Hij is nog jong en aan het uitvinden hoe humor het beste bedreven kan worden. Daarvoor moet hij natuurlijk oefenen, heel veel oefenen. Hij hanteert in zijn experimentele fase een behoorlijk breed spectrum dat reikt van slapstick, uitvergroten, leedvermaak tot woordgrapjes en zelfbedachte moppen. De intentie is in ieder geval plezier en één van de hoofddoelen, merk ik vaak op, is proberen mama aan het lachen te maken. Beide heren zijn daar zeer bedreven in. (…)
Did I climb the right ladder?’ - mixed media 68 × 32 cm | 2020
ODE AAN DE ZON
Daar zit ik dan op mijn bankje voor huis de eerste zonnestralen te absorberen alsof mijn leven ervan afhangt. En geloof me dat het dat doet. Zoals ieder jaar is de winter, voor mij in ieder geval, nét iets te lang geweest en het verlangen naar warmte en het buitenleven groot. Altijd weer is het een wankel evenwicht, maar de afgelopen weken sloeg mijn metertje volledig in het rood en ben ik als een soort junkie vandaag eindelijk mijn shot vitamine D gaan halen. Kun je een overdosis vitamine D krijgen? Want ik ga ervoor! Ik lijk wel een zonaanbiddende extremist en zou het liefst onmiddellijk mijn korte rokjes vooraan in de kast hangen (vrouw van bijna vijftig: wie houd ik voor de gek ;-), maar ik weet beter. De lente in Nederland is een fragiel gegeven, de winter en de zomer ook trouwens. Niet getreurd, in de herfst zitten we geramd! De ironie. (…)
Can You See the Light’ - mixed media 24 × 26 cm | 2025
een en een is drie
Wij hebben onlangs de toypoedel van mijn zusje op bezoek gehad, een geweldig leuk beestje genaamd Pippa, die grappig genoeg net zo groot is als onze poes Streepje. Wij hebben in ons huis een vrij lange smalle gang die je van de galerie naar de woonkamer brengt en daar lag Streepje pontificaal middenin het pad. Pippa stond op zekere afstand van haar te piepen en steeds heen en weer te drentelen. Ze durfde er overduidelijk niet langs. Stiekem zijn ze gek op elkaar. Ze zijn van dezelfde leeftijd, jong, speels, wat kan er fout gaan, zou je denken. Naja..., als enthousiast met de staart zwaaien voor beide iets totaal anders betekent, best wel veel. En zo stuiven ze regelmatig uit elkaar, met de haren overeind omdat ze elkaar weer eens niet goed begrepen hebben. (…)
‘Home is Where the Heart Is’ - mixed media 30 × 21 cm | 2023
Herinneren
Toen ik mezelf ooit, lang geleden, toestond om eindelijk iets in de kunsten te gaan doen in plaats van de volgende managementopleiding te volgen met een baangarantie, moest ik mezelf afvragen waarom. Dat vereiste de opleiding van mij, niet alleen tijdens psychologie, filosofie, mentorlessen waar we een visie moesten neerleggen en de themavakken, maar vooral in de nadagen van mijn opleiding toen ik aan de langdurige bevalling begon van mijn eindexamenwerk en het waarom als een soort te grote baby uit een te klein gaatje geperst moest worden. Sorry voor het lugubere plaatje, maar ik ben nu eenmaal visueel ingesteld. ;-) Het is helaas een goede omschrijving van de moeite die het me gekost heeft. Wat bleek? Het waarom vergde van mij eerlijkheid, openheid en boven alles kwetsbaarheid. Pfoeh, als ze het me op voorhand verteld hadden, dan had ik mijn portie aan Fikkie gegeven waarschijnlijk. Maar als je in het zevende jaar zit van een vierjarige opleiding, dan heb je genoeg porties doorgeschoven en wordt het tijd. Vooral mijn vader werd met de dag ongeduldiger en vreesde dat ik werkelijk geen enkele studie zou gaan afronden en hij inderdaad opgescheept zat met een dochter die niet in staat was ook maar 'iets' in haar leven af te maken. (…)
‘Herinneren’ - tekening 10 × 14 cm uit de collectie YOU and ME artwork (anoniem)
de spiegel van de ander
In het boek Omaria, wat ik bijna klaar heb liggen voor print, komt het begrip dualiteitsprincipe aan de orde. Ik geloof dat het ergens in de wiskunde betekenis heeft, maar ik heb het volledig uit zijn originele context gehaald en één van de karakters in het boek ermee aan de haal laten gaan. Een experiment als het ware. Het mooie van magisch realisme is, dat je hier gewoon mee weg komt en mensen enkel zich gaan afvragen of er iets soortgelijks ook echt bestaat. Sinne in Omaria leeft in twee werelden en om het verhaal even helemaal plat te slaan, lijken de twee werelden twee kanten van een medaille. Het principe dat zij hanteert gaat uit van gescheidenheid. Alsof wit aan de ene kant is en zwart aan de andere. Alsof de ene wereld alleen liefde kent en de andere alleen haat. Om het thema van het boek goed uit te diepen, werkte dit principe uitstekend en het geeft contrastwerking (ik beloof je dat het in het boek genuanceerder en subtieler is verweven ;-), iets waar een kunstenaar graag mee werkt. Het tegen elkaar afzetten van uitersten, zodat het elkaar versterkt. (…)
‘Duality’ - mixed media on wood 130 × 70 × 3 cm | 2022
Jos, de anti- tropische boom
Hoi, mijn naam is Jos. Ik ben een anti-tropische boom (wat zoveel inhoudt dat ik eruitzie als een palmboom maar allesbehalve veel zon mag genieten). Ik heb heerlijk sappige vruchten voortgebracht, sta stevig met mijn wortels in de grond en toch overviel mij laatst een storm die zijn weerga niet kende. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik het er heelhuids vanaf heb gebracht, zo heb ik staan schudden en beven. Mijn wortels zijn opnieuw zoekend naar houvast, mijn stevige basis probeert de knoop waarin hij is geschoten te ontwaren en van alle ellende hebben de vruchten zich teruggetrokken en gewapend tegen meer slecht weer door hun schil te verstevigen. Geloof me, het zijn geen kokosnoten, maar ze zijn nu net zo hard geworden, als niet harder. (…)
‘stormy weather’ - mixed media van 11 × 14 cm | 2026
Het speciale hoedje van viktor
Misschien ken je ze wel: mensen met 'aluminiumfolie-hoedjes' op die zichzelf beschermd wanen van alle slechte invloeden om hen heen. Er wordt wat de spot mee gedreven met deze mensen en deze hoedjes, maar Viktor is er niet een van, van deze spotdrijvers. Hij weet wel beter. En niet in de laatste plaats omdat Viktor ook een hoedje heeft met speciale krachten.
Zijn oma heeft het hoedje voor hem gehaakt. Toen ze de lap, die nog afgestikt moest worden, in de vensterbank had gelegd, was er iets vreemds gaande. Zo herinnerde zijn oma het in ieder geval. Het lapje stof was een dag later namelijk nat en een tikje verfrommeld. Ze heeft zich suf gepiekerd over wat er gebeurd zou kunnen zijn en berustte uiteindelijk in de gedachte dat er per ongeluk een glas water overheen gegaan moest zijn. (…)
‘Sun, sun, sun, here I come…’ - mixed media 11 × 14 cm | 2026
little prins
Mijn kleine vriendje van negen jaar is met verf in de weer gegaan. Hij kan experimenteren als geen ander en dit keer werd de spuitverf met veel enthousiasme ingezet. Op het moment zelf zit hij er dan helemaal in, om een dag later het gemaakte kunstwerk zo bij het oud papier te gooien als het aan hem ligt. Dus vroeg ik hem voorzichtig of ik zijn prachtige 'Jackson Pollock' mocht gebruiken om verder aan te werken. 'Ons gezamenlijke project is het dan', en daar lichtten zijn ogen van op. 'Krijg ik dan de helft van het geld als je hem verkoopt?', riep hij als een echte zakenman. We hebben na flink onderhandelen het eens kunnen worden over een percentage van de winst. Want hij wilde onder geen beding fiftyfifty delen in de winst en dan ook in de kosten van de gallery, het verwarmen, de inkoop van de materialen, PR, belasting etc. Bovendien zag hij na al mijn gedane werk wel in dat ik er wat meer tijd in gestoken had dan hij. (…)
‘Little Prins’—21 × 29 cm mixed media | 2025