Omaria · fluisterkaart
Je hebt Omaria niet gevonden.
Andersom. Omaria vond jou — via een kaart die iemand voor je achterliet. Die kaart komt uit een boek. En dat boek begint zo:
lees de eerste bladzijdeGrote reizen beginnen zelden met koffers. Meestal met een vraag zoals deze.
Proloog
Zo begint Omaria
Een waanzinnig enthousiasme drijft Sinne van wolk naar wolk. Haar schip scheurt door wolkenflarden die tegen de wind in dansen, alsof ze hun eigen choreografie hebben afgesproken. In zinderende synergie met deze bijzondere wereld laat ze de zeilen van haar mystieke schip aan beide kanten bollen, daarmee het onmogelijke mogelijk gemaakt.
Dit is de constante verandering ten uitvoer gebracht in haar vlucht naar vrijheid, in een omgeving waar ze tot voorheen enkel van kon dromen. Ze mag hier bewegen zoals de zon beweegt, die zich steeds weer op een andere plaats aan het firmament laat zien, alsof ze de gek heeft met Sinne en met de schaduwen die daardoor niet kunnen beslissen waar ze zullen vallen.
De buitenaards aandoende bomen waaien tegen de wind in en dan weer mee. Hun takken strekken zich uit met bladeren die zowel jong groen als herfstgoud zijn en de bergkam waar ze daarnet nog rakelings overheen vloog is nooit dezelfde vanboven. Deze formeert zich steeds anders, zoals je dat enkel van wolken verwacht. Dezelfde wolken die zich hier juist vluchtig als gedachten van her naar der verplaatsen en alleen uit de weg gaan als ze het contact willen vermijden.
Als ze beneden het water aanschouwt, valt ze van de ene verbazing in de andere. Zo veranderlijk is dit, van heldergroen doorzichtig naar kristalgrijs met schuimkopjes die omhoog reiken als vingers. De wind ruikt naar dingen die nog niet bestaan: vers brood dat morgen gebakken wordt, regen die gisteren nog moet vallen.
Sinne stuurt niet.
Ze suggereert.
Haar voertuig interpreteert. Dit is Omaria.
Dit is vrijheid. Dit is wat er gebeurt als je je overgeeft aan je dromen en deze werkelijkheid ziet worden.
Omaria · deel 1 van De Nachtreizigers
Overdag overleeft Sinne een naoorlogs vluchtelingenkamp. ’s Nachts reist ze naar Omaria — waar wolken eilandjes zijn en alles wat je voelt vorm aanneemt.
Vrijheid begint zelden groot. Meestal begint ze als een vraag die je niet meer loslaat.
Tien fluisterkaarten
reizen rond. Welke vond jij? De antwoorden van de verteller staan alleen op de kaarten.
Geef hem door
Meenemen gaat niet. Vóórgaan wel.
- Laat de kaart niet bij je liggen. Leg hem waar een ander hem vindt: in een bibliotheekboek, in de trein, in een wachtkamer, in een minibieb om de hoek.
- Vertel de verteller waar hij reisde. Welke kaart het was, waar je hem vond en waar je hem achterliet.
- De verteller schrijft je terug. Met het stukje dat niet op de kaart past — het is voor iedereen anders — en met een uitnodiging voor de Nachtreis.
Stuur gerust een foto mee van de plek waar je kaart nu ligt. Met jouw toestemming komt hij in het logboek van #omariareistdoor.
Iedereen reist ’s nachts. De kunst is onthouden waar je geweest bent.
De Nachtreis
Een paar keer per jaar, bij volle maan, gaat in het Hanzehuis in Stavoren de deur open voor een Nachtreis: kaarslicht, voorlezen, en de vier beelden waaruit Omaria ontstond.
Er is geen kaartverkoop. Je toegangsbewijs is niet de kaart zelf — die heb je immers doorgegeven — maar de brief van de verteller.
Toegift
Nog een vraag? De verteller luistert.
Verwacht geen orakel. Ik beantwoord vragen niet, ik verander ze. Dat is mijn vak.
— de verteller
Je vraag wordt nergens opgeslagen. Omaria luistert anders.