Het begint allemaal met een idee.

Het idee dat we allemaal één zijn. Dat we inderdaad parallelle levens leiden in parallelle universums. Deze parallelle levens worden geleefd door alle mensen om ons heen, nu, in het verleden en in de toekomst. Wanneer het doek valt, komen we allemaal samen in een collectief bewustzijn en delen we elke ervaring die we ooit hebben gehad en ooit zullen hebben. Het reikt voorbij de grenzen van tijd en ruimte. Niet binnen ons bereik in het hier en nu, behalve in onze interacties met elkaar, waar we een glimp opvangen, een tweedehands ervaring. Maar op een bepaald niveau kan deze informatie die we allemaal produceren, simpelweg door te leven, worden overgedragen; dat moet wel… Onderzoek naar ons junk-DNA (de 98% die we 'niet gebruiken') toonde een patroon dat lijkt op de patronen van taal. Junk-DNA zou onze verbinding met het bewustzijn kunnen zijn, de database waar alles is en altijd zal zijn, het één en het al, de alfa en de omega, God, het universum...

It all begins with an idea.

The idea that we are all one. That we indeed have parallel lives in parallel universes. These parallel lives are lived by all the people around us, now, in the past, and in the future. When the curtain falls, we all come together in a collective consciousness and share every experience we all once had and will all once have. It expands beyond the boundaries of time and space. Not within our grasp in the here and now, except in our interactions with each other, where we get a glimpse, a second-hand experience. But on some level, this information we all produce just by living can be transmitted; it has to be… Research into our junk DNA (the 98 % that we ‘do not use’) showed a pattern similar to the patterns of language. Junk DNA could be our connection to consciousness, the database where everything is and will always be, the one and all, the alpha and the omega, God, the universe...

een verbeelding van dit principe in uitvoering

Toen ik ongeveer dertig was, begon ik aan het drieluik te werken. Ik dook in een diepe oceaan van filosofieën, kwantumtheorie, religieuze en spirituele literatuur, en zoveel meer. Ik kon niet stoppen met nadenken over wat het zou betekenen voor mij en iedereen om me heen als het waar zou zijn. Er is geen bewijs, maar er is verbeelding, en die bracht me thuis. Dit werk dient als metafoor voor het pad dat ik heb bewandeld, blijf bewandelen, en waarschijnlijk de rest van mijn leven zal blijven bewandelen. Mijn zoektocht naar de zin van het leven op aarde, dat even mooi en wonderbaarlijk als zwaar en moeilijk kan zijn. Het is het middelpunt van al het werk dat ik tot nu toe heb gemaakt. Het verbindt alles met elkaar, en voor mij is het een herinnering aan de grootsheid van leven en het leven zelf.

a visual of this principle in process

When I was about thirty, I began working on the triptych. I dived into a deep ocean of philosophies, quantum theory, religious and spiritual literature, and so much more. I couldn't stop thinking about what it would mean to me and everyone around me if it were true. There is no evidence, but there is imagination, and it brought me home. This piece serves as a metaphor for the path I have walked, continue to walk, and will likely continue to walk for the rest of my life. My search for the meaning of life on earth, which can be equally beautiful and amazing as dire and hard. It is the centerpiece of all the work I have done up to now. It connects everything together, and for me, it is a reminder of the magnitude of life and living.

de verwezenlijking van dit principe

Ik organiseerde een feest en nodigde twaalf van mijn beste vrienden uit. Drie weken eerder had ik ieder van hen thuis bezocht, waar ik een fotografisch portret van hen maakte terwijl zij zich het toekomstige feest voorstelden. Hun tweede portret maakte ik op de avond van het feest zelf. Drie weken later bezocht ik opnieuw hun huis en maakte hun portret terwijl zij terugdachten aan het feest. Het eerste werk is een overlay van mijn twaalf vrienden op het moment ervoor. Het tweede is een overlay van hen allen op de avond van het feest, en het derde (dat hoeft geen uitleg) is een overlay van mijn twaalf vrienden in de weken erna. Het eerste, tweede en derde werk verbeelden respectievelijk de momenten voor, tijdens en na het feest.

Vervolgens destilleerde ik het licht uit de foto's tot een DNA-streng, die ik gebruikte om alles met elkaar te verbinden. Deze DNA-streng zit opgevouwen in elke cel van ons lichaam en is ongeveer 3 meter lang. Het DNA in al je cellen samen zou tweemaal zo lang zijn als het hele zonnestelsel. Ver voorbij de Melkweg, en alleen zichtbaar met een telescoop, bevindt zich een enorm sterrenstelsel in de vorm van dezelfde helix die we kennen als onze DNA-streng. Het macrokosmos en het microkosmos zijn verbonden. Dank je wel God!

the realisation of this principle

I organized a party and invited twelve of my best friends. Three weeks earlier, I had visited each one in their home, where I made a photographic portrait of them while they were imagining the future party. Their second portrait I made on the night of the party. Three weeks later, I again visited their home and made their portrait while they were reminiscing about the party. The first piece is a layover of my twelve friends on the moment before. The second one is a layover of all of them the night of the party, and the third one (needs no guessing) is a layover of my twelve friends in the weeks after the party. The first, second, and third pieces depict the moments before, during, and after the party, respectively.

I then distilled the light from the pictures into a DNA string, which I used to tie everything together. This DNA string is folded in every cell of our body and reaches about 3m long. The DNA in all of your cells would be twice as long as the entire solar system. Far beyond the Milky Way, and only visible with a telescope, there is an enormous galaxy in the shape of the same helix that we got to know as our DNA string. The macrocosm and microcosm are connected. Thank you God!