Ik nodigde twaalf van mijn beste vrienden uit voor een feest. Drie weken ervoor bezocht ik ieder van hen thuis en maakte een portret terwijl ze zich het feest voorstelden. Op de avond zelf maakte ik het tweede portret. Drie weken later zocht ik ze opnieuw op, en fotografeerde ik ze terwijl ze aan het feest terugdachten.

Elk deel van het drieluik legt de twaalf portretten van één moment over elkaar heen: de verwachting, de avond zelf, de herinnering. Uit het licht van die foto’s heb ik een DNA-streng gedestilleerd, die de drie delen met elkaar verbindt.

Het werk komt voort uit één gedachte: dat we allemaal één zijn. Dat de levens van de mensen om ons heen — nu, in het verleden en in de toekomst — parallel lopen aan het onze, en dat we alles wat we ooit beleefden op een dag met elkaar delen, voorbij tijd en ruimte. In het hier en nu vangen we daar hooguit een glimp van op, in de ontmoeting met een ander.

Ik las dat onderzoekers in ons zogeheten junk-DNA — het deel dat geen eiwitten maakt, zo’n 98 procent — patronen vonden die lijken op de patronen van taal. Wat als daar alles ligt opgeslagen? Een gedeeld geheugen, het al. Noem het God, noem het het universum.

Er is geen bewijs. Maar er is verbeelding, en die bracht me thuis.

Het DNA in één lichaamscel is, uitgerekt, ongeveer twee meter lang. Het DNA uit al je cellen samen zou twee keer zo ver reiken als ons zonnestelsel breed is. En in het hart van onze eigen Melkweg, dicht bij het zwarte gat in het centrum, vonden astronomen in 2006 een nevel van tachtig lichtjaar lang in precies die vorm: twee strengen, om elkaar heen gedraaid.

Het allergrootste en het allerkleinste dragen dezelfde vorm.

Ik was rond de dertig toen ik aan dit drieluik begon. Ik dook in filosofie, kwantumtheorie, religieuze en spirituele literatuur, en ik kon niet ophouden met denken over wat het zou betekenen voor mij en voor iedereen om me heen, als het waar was. Het werk is een beeld geworden van die zoektocht naar de betekenis van het leven, dat even prachtig als hard kan zijn — een zoektocht die nooit is opgehouden.

Wie Omaria leest, komt die gedachte weer tegen: in een wereld waar tijd gelaagd is als herinneringen.

Interesse in een afdruk? Er bestaan er maximaal tien. Mail naar xandra@dupper.nl.

Meer werk staat in het portfolio.