Ik werk met gemengde technieken, op papier en andere ondergronden. Mijn beelden beginnen zonder plan; wat ze worden, zie ik pas onderweg. Mijn examenwerk, het drieluik junk dna, is de uitzondering: dat groeide uit lang en bewust nadenken.

Telkens als ik een werk af heb, fluistert het me iets in. Een titel, een zin, soms meer.

Dat gefluister is gegroeid. Wat begon als titels bij mijn werk, werd mijn debuutroman Omaria: magisch realisme dat ontstond uit vier van mijn beelden, en het eerste deel van De Nachtreizigers. Tekenen en schrijven blijken voor mij hetzelfde werk, in een andere vorm.

Een regionale krant schreef erover, en het verhaal van het tweede deel is bijna af.

Mijn woorden zijn een manier om een werk te openen, niet om het vast te leggen. Er is altijd meer dan het oog ziet. Kies gerust je eigen perspectief, ook als dat afwijkt van wat mijn woorden je vertellen.

Elke week schrijf ik een column. Hij begint altijd dichtbij — een plas water vol glasscherven in de hal, een gesprek aan tafel waarin woorden tekortschieten, de vraag of elk potje zijn dekseltje wel vindt — en eindigt bij een vraag die groter is dan mijn eigen leven: wat taal wel en niet kan, waarom tijd soms vliegt en soms stilstaat, of één en één samen drie kan zijn.

Ik heb de antwoorden niet. Ik denk hardop, eerlijk en vaak met een glimlach. Bij elke column hoort een van mijn werken.

Lees ze op de pagina met mijn reflecties, of schrijf je daar in om ze elke week te ontvangen.

Neem je tijd — dat doe ik ook, bij elk werk en elk hoofdstuk. En dank je wel voor je bezoek.