little prins
Mijn kleine vriendje van negen jaar is met verf in de weer gegaan. Hij kan experimenteren als geen ander en dit keer werd de spuitverf met veel enthousiasme ingezet. Op het moment zelf zit hij er dan helemaal in, om een dag later het gemaakte kunstwerk zo bij het oud papier te gooien als het aan hem ligt. Dus vroeg ik hem voorzichtig of ik zijn prachtige 'Jackson Pollock' mocht gebruiken om verder aan te werken. 'Ons gezamenlijke project is het dan', en daar lichtten zijn ogen van op. 'Krijg ik dan de helft van het geld als je hem verkoopt?', riep hij als een echte zakenman. We hebben na flink onderhandelen het eens kunnen worden over een percentage van de winst. Want hij wilde onder geen beding fiftyfifty delen in de winst en dan ook in de kosten van de gallery, het verwarmen, de inkoop van de materialen, PR, belasting etc. Bovendien zag hij na al mijn gedane werk wel in dat ik er wat meer tijd in gestoken had dan hij.
(…) Ik ben met naald en draad door het geverfde landschap getrokken en intuïtief kwam er een halve maan tevoorschijn, die me onmiddellijk deed denken aan het Franse kinderboek 'Le petit prince' (De kleine prins), waarmee ik direct een brug gevonden had qua betekenis naar mijn kind, mijn grote ontdekkingsreiziger. Het boek vertelt over de reis die een prins maakt langs allemaal planeten, waar hij vreemde volwassenen tegenkomt, van een dronkaard tot een lantaarnopsteker. Het boek laat zien hoe het kind nog onbevangen kan kijken naar de wereld, waar de volwassenen al gevangen zitten in conventies en bezig zijn met het resultaat (geld, uiterlijk vertoon).
‘Little Prins’—21 × 29 cm mixed media | 2025
Precies zo is dit werk tot stand gekomen. Mijn zoon heeft puur voor zijn plezier een paar spuitbussen leeggespoten en kan dan uitermate tevreden zijn met wat hij gedaan heeft. Hij heeft er plezier van gehad en is niet op voorhand bezig geweest met een gefixeerd resultaat. Wat mij betreft getuigt het van kunstenaarschap. Ik ben zo'n gekke volwassene die het 'af' wil maken, naar een eindresultaat toe werkt. Stiekem geniet ik ook van het proces; daar was ik vroeger beduidend minder goed in. Ik laat het werk nu ontstaan en beschouw de reis als net zo belangrijk als het eindpunt. Toch is het mooi om regelmatig stil te staan bij wat wij kunnen leren van onze kinderen: de onbevangenheid die deels nog schuilgaat achter de acties en de gedachten. Wij leggen er al snel betekenis in die er helemaal niet is. ‘Hij zal het wel zo bedoelen’. Meer dan eens bedoelen onze kinderen niet zoveel en zijn ze gewoon aan het spelen, aan het ervaren. Daar zou ik in het alledaagse leven best een beetje op mee kunnen liften.
In het werk heb ik nog kleine parelmoeren knoopjes aangebracht die in het naaimandje van mijn oma zaten en zo heb ik drie generaties in één werk samengebracht. 'Little Prins' is geboren en zijn reis langs de planeten is zichtbaar gemaakt. Mooi als alles samenkomt. ;-)