Het speciale hoedje van viktor
Misschien ken je ze wel: mensen met 'aluminiumfolie-hoedjes' op die zichzelf beschermd wanen van alle slechte invloeden om hen heen. Er wordt wat de spot mee gedreven met deze mensen en deze hoedjes, maar Viktor is er niet een van, van deze spotdrijvers. Hij weet wel beter. En niet in de laatste plaats omdat Viktor ook een hoedje heeft met speciale krachten.
Zijn oma heeft het hoedje voor hem gehaakt. Toen ze de lap, die nog afgestikt moest worden, in de vensterbank had gelegd, was er iets vreemds gaande. Zo herinnerde zijn oma het in ieder geval. Het lapje stof was een dag later namelijk nat en een tikje verfrommeld. Ze heeft zich suf gepiekerd over wat er gebeurd zou kunnen zijn en berustte uiteindelijk in de gedachte dat er per ongeluk een glas water overheen gegaan moest zijn. (…)
‘Sun, sun, sun, here I come…’ - mixed media 11 × 14 cm | 2025
(…) Snoezie, de poes van de buren die regelmatig op bezoek kwam bij Victors familie (mede dankzij alle open ramen), wist wel beter. Zij had losse stukjes garen in de wind heen en weer zien bewegen en besloten dat haar nieuwe speeltje bij de buren in de vensterbank lag. Ze had met haar klauwtjes het speeltje heen en weer gegooid en het uiteindelijk als een prooi in haar bekje mee naar buiten genomen om er eens flink mee rond te razen.
Het speeltje was alles wat ze ervan verwacht had en meer. Ze had goede houvast met haar klauwtjes, het was zacht en flexibel en kon prima doorgaan voor een raar gevormde, fladderende vogel. De uitdaging was om er alleen mee te spelen en niet stuk te maken. Dat had de oma van Victor niet verdiend na al die schaaltjes melk en lekkere etensrestjes die vaak op haar stonden te wachten in het hoekje van de garage waar ze regelmatig ook even een dutje deed. Met een krullend heen en weer zwiepende staart gooide ze het lapje voor de zoveelste keer door de lucht om tot haar schrik deze nu ineens niet meer naar beneden te zien komen. Haar snelle blik schoot alle kanten op, maar het lapje was in het luchtledige verdwenen.
Instinctief voelde Snoezie dat er iets niet klopte. Toch speels als ze was, raakte ze eenvoudig afgeleid door een ronddwarrelend blaadje. Ze schoot er bliksemsnel achteraan om met de snelheid van het licht het blaadje uit de lucht te grijpen. Gelukt! Eenmaal vastgepind op de grond was alleen het blaadje geen blaadje meer maar het lapje stof dat ze zojuist had zien verdwijnen, nu doordrenkt van het water uit de plas waar het in lag, maar zonder twijfel hetzelfde lapje. 'Miaaauw', liet ze verbaasd een kreet horen en pakte het mysterieuse lapje op om het direct terug te leggen in de vensterbank. Ze zou niet snel weer met zo'n vreemd speeltje op pad gaan.
Wat Snoezie en oma beide niet konden weten, was dat het lapje stof voor een kort moment 'gereisd' had door de dimensies heen. De dimensies, hoor ik je denken? Ja, maak daar in je hoofd maar wat moois van, ik kan als schrijver niet alles voor je invullen. ;-) Zoals jullie weten, nu jullie je fantasie in gang hebben gezet, zijn de dimensies in staat om van gewone objecten iets bijzonders te maken. Je kunt het 'betoveren' noemen, maar ik noem het 'opladen'. Het lapje stof dat binnenkort een hoedje zou zijn, had uit iedere dimensie iets speciaals meegekregen en de drager ervan zou weldra merken wat dit precies inhield.
Oma had het natte lapje stof hoofdschuddend opgepakt, op de kachel neergelegd en diezelfde avond, toen het droog was en door haar weer in de juiste vorm gerekt, aan elkaar genaaid. Geen dag zou meer hetzelfde zijn vanaf het moment dat Victor het hoedje in handen kreeg en enigszins huiverend opzette. En zo kwam het dat Victor mensen met speciale hoedjes als bondgenoten ging zien en onder iedere omstandigheid, ten alle tijden, serieus zou nemen. Al zou nooit iemand met een vergelijkbaar hoedje of verhaal erover bij hem op de proppen komen.
( KOM JE UIT DE MAIL? —> hier ben je gebleven) In alle eerlijkheid was Victor niet direct overtuigd van het feit dat het hoedje zijn nieuwe stijl moest gaan worden. Je kent dat wel met die handgemaakte kleding van goedbedoelende grootmoeders. Het zijn meestal niet per se items die op de schaal van stoerheid hoog scoren. Victor had geen behoefte aan hoongelach op het schoolplein en bedacht aanvankelijk dat hij het rond het huis zou dragen en dan gedurende de wandeling naar school voorzichtig in zijn tas zou laten verdwijnen. Hij wilde zijn oma niet kwetsen, daar was ze veels te lief voor, maar had wel een naam hoog te houden.
Die ochtend na het ontbijt zwaaide hij met een wild gebaar zijn rugtas op zijn rug en zette, nadat zijn oma opstond om hem uit te zwaaien, zijn hoedje op. Een grote glimlach verscheen om zijn lippen. Het paste perfect, vreemd genoeg als een tweede huid. Hij verwachtte gekriebel van wol, een gek in de weg zittend gevoel bij zijn oren, maar niets van dat al. Tevreden draaide hij zich nog eens om naar de deur, waar zowel zijn moeder als oma goedkeurend naar hem keken. 'Wat was hij toch al een flinke jongen aan het worden.' Hij kon de gedachte op hun gezichten aflezen. Een zachte gegrinnik ontsnapte aan zijn lippen. Deze had niets te maken met de uitdrukking van beide vrouwen, maar alles met het vreemde gevoel op zijn hoofd. Een soort euforie voelde hij opkomen. Zijn hartslag versnelde licht en hij begon het warm te krijgen, niet onprettig, meer alsof hij op het punt stond een kermisattractie in te stappen waar hij zich al weken op verheugd had. Een lekkere soort spanning en opwinding.
Terwijl hij de hoek omslaat en zijn familie uit het zicht verdwijnt, begint de sensatie in zijn buik te kriebelen en door de toenemende warmte komt er ineens een plaatje in hem op van een vulkanisch gebied waar hij dwars doorheen wandelt. Als uit het niets verandert zijn wereldbeeld voor zijn ogen. De grijze straten die normaal zijn beeld innemen op weg naar school worden ingeruild voor een oranje gloed en de hitte die hij al eerder voelde toenemen, krijgt nu extreme proporties. De gedachteflits is niet langer vluchtig en betekenisloos. Het is daadwerkelijk de plek geworden waar hij doorheen loopt op blote voeten: een vuuropspattend en fascinerend lavalandschap.
Viktor in een vulcanisch landschap (experiment met CHATGPT)
Het zou onmogelijk moeten zijn om hier vooruit te bewegen en niet onmiddellijk in as op te gaan, maar zijn glimlach verbreidt zich alleen maar, omdat hij als een soort getrainde master over vuur blijkt te kunnen lopen, zonder een centje pijn. Hoe is hij hier terechtgekomen en wat ongelofelijk 'VET'!
Nu is Victor iemand die eenvoudig aanvaardt wat het leven hem voorschotelt. Hij is een 'spur of the moment kind of guy' (Wat hebben die Engelsen toch mooie uitdrukkingen...) Maar zelfs dit ging hem zijn petje te boven. ;-) Hij reikt snel naar zijn hoofd, instinctief wetend dat het gekke gevoel daarvandaan moet zijn gekomen en rukt het hoedje eraf. Direct belandt hij met zijn pootjes op het grijze en vormloze asfalt dat hem opweg leidt naar de omgeving waar hij samen met zijn vrienden urenlang in stoeltjes mag zitten, luisterend naar onduidelijk gemompel van zijn nieuwe lerares. Wanneer ging zij haar lippen vaneen doen als ze sprak? En wie heeft haar een diploma gegeven? Verstaanbaar zijn lijkt hem een van de criteria die behaald moeten worden wil je het docentschap mogen uitoefenen. Ondertussen staart hij naar de hoed (of muts, daar lijkt het meer op eigenlijk) in zijn handen. Hij heeft een vergelijkbare gevoel van onduidelijkheid over het kado van zijn oma als over de competenties van zijn lerares. Eigenlijk lijken de twee situaties in geen velden of wegen op elkaar, maar beide maken hem onrustig en een tikje bezorgd. Het mutsje aan de andere kant heeft een veel grotere aantrekkingskracht op hem dan de aankomende les en daarom doet hij een tweede poging. Hij zet de muts weer op en voelt ook nu weer een indringende sensatie door zijn lichaam gaan. Deze keer lijkt het alweer zijn temperatuur te beïnvloeden, maar volledig tegenovergesteld aan net.
Viktor in de sneeuwbedekte bergen (…)
Hij ziet een besneeuwd landschap voor zijn geestesoog en het nog niet bedacht hebbend, staat hij boven op een berg omringd door vrieskou en de meest prachtige aureoolse kleuren aan de hemel. 'Cool!' Voor zich hupt een wit konijntje met een flinke vacht en alweer kan hij de temperatuur zonder zijn best te doen verdragen. Het is koud, zeker. Zou het Wim Hof net zo vergaan, zo moeiteloos, denkt hij geamuseerd. Hij kijkt naar het magische landschap om zich heen en kan niet bevatten hoe hij hier gekomen is, maar geniet ervan met iedere vezel in zijn lichaam. Na wat als uren voelde en neerkwam op een flinke wandeling door de bergen met enkel zijn richtingsgevoel als kompas, zet hij zijn hoed weer af. En daar is hij dan, terug bij af. Bakstenen, richtingaanwijzers van de auto's op het kruispunt en het groeiende besef dat hij hier dus niet hoeft te zijn, dat hij kan kiezen. Kan hij kiezen? Overkomen de landschappen hem of heeft hij er echt iets over te zeggen?
Proef op de som. Hij denkt kort na wat hij zou willen en komt dankzij de kunstgeschiedenislessen van de dag ervoor in gedachten uit bij een futuristische stad. 'Ja, daar wil ik wel even een kijkje nemen', roept hij hardop en zet tegelijkertijd zijn muts weer op. Hij knippert een keer met zijn ogen en 'hopsakeee' daar is hij dan. Een klein stukje van de bergen is meegereisd naar zijn nieuwe bestemming, maar wat kan het schelen! Hij is aan het oefenen en kijk waar zijn speciale hoed hem gebracht heeft! Met grote ogen laat hij zijn omgeving op zich inwerken. Zeker beter dan de foto's die hij op school te zien heeft gekregen tijdens de les en utopische gemeenschappen moesten voorstellen van kunstenaars met een 'out of the box' toekomstvisie.
Viktor in een futuristische stad (…)
Hoe bijzonder het hier ook is, het is tevens veel te druk en door zijn hoedje af te zetten komt hij snel weer terecht op zijn oude vertrouwde plek, om de hoek van zijn huis. 'PFFFF', hij ademt een keer diep uit. 'Dit is werkelijk ongelofelijk!' De volgende vraag komt in hem op. Moet ik reizen als ik ergens aan denk of kan ik ook kiezen om te blijven waar ik ben? Hij zet zijn hoedje weer op en laat zeer diverse gedachten door zijn hoofd schieten. Zijn fantasie laat hem niet in de steek en toch kijkt hij nog steeds uit op de verkeersopstopping links van hem, waarmee zijn vraag beantwoord wordt. Hij HOEFT dus niet naar de bestemming te reizen, enkel als hij dat wil. 'THE BOM!', en hij realiseert zich ineens dat hij ongelimiteerd kan reizen, enkel door eraan te denken, waarnaartoe hij maar wil en voor hoe lang hij maar wil. Er verandert niets aan de wereld die hij achter zich laat en blijkbaar ook niets aan de tijd, want het beeld op straat verandert amper, alsof alles pas weer in beweging komt als hij aanwezig is in zijn eigen realiteit. Zijn gedachten tollen ervan en hij loopt naar een bankje verderop om het even rustig op zich in te laten werken.
Terwijl hij glazig voor zich uit kijkt naar het zeer langzaam vooruitbewegen van het verkeer, komt een maat van hem in beeld. 'Victor, hey man! Wat doe jij hier? Alles oké?' Het is Bram die hem enigszins ongerust aankijkt, voor zover stoere tieners zo van zichzelf mogen kijken. Victor registreert het in ieder geval en bedenkt dat hij er maar raar bijzit op deze manier. Hij moet nog iets testen van zichzelf en terwijl Bram met vraagtekens in zijn ogen naast hem staat, denkt Victor aan een prachtig mediterraans strand, waar hij met dolfijnen kan zwemmen.
Viktor in de zon op het strand (…)
En BAM, daar is hij, in een bloedstollend mooi en volledig op maat gemaakt landschap, waar hij zoveel liever wil zijn dan op het bankje midden in de stad onder de afkeurende blik van zijn goede maat. Hij besluit de tijd te nemen. Daadwerkelijk met die dolfijnen te gaan zwemmen. Hij gaat snorkelen om het koraalrif te kunnen bewonderen en is volledig ondergedompeld in al het schoons van zijn omgeving voor uren en uren. Hij merkt op dat hij de wereld naar zijn hand kan zetten, dat de bar met cocktails direct oppopt als hij de behoefte eraan krijgt, dat mensen hand in hand over de boulevards lopen zodra hij zich wat alleen voelt. Hij wordt met zijn hoedje op, op zijn wenken bediend, alsof alles om hem heen bestaat puur en alleen om hem ultiem gelukkig te maken. Kan hij ook daadwerkelijk gezelschap bedenken en realiseren?
De vrouw van Viktors leven (experiment met Nano Banana)
In een oogwenk staat er een prachtige, handbewerkte dame voor hem met de mooiste grote groene ogen en een glimlach waar hij van smelt. Als hij haar had mogen bedenken, dan had ze er zo uitgezien. Wacht even, denkt hij dan. Ik mag het dus bedenken! En dat besef doet hem even wankelen op zijn poten. Ik kan mijn omgeving en alles erin precies zo laten zijn als ik wil, dus waarom zou ik ooit nog terugkeren naar de wereld van de mompelende leraressen en gekke mutsen makende oma's? Alhoewel hij zijn oma in al die uren pret hier op het strand wel degelijk gemist had, zonder dit aan zichzelf te willen toegeven. Tieners missen hun oma's niet, punt uit.
In wat een eeuwigheid lijkt, manifesteert (ja, er is blijkbaar een woord voor) Victor alles wat zijn hartje maar begeert. Van overheerlijk ijs, tot kingsize bedden met donzen dekens en een speciale mogelijkheid tot trampoline springen zodat je over de kop kan gaan zonder ooit verkeerd terecht te komen. Hij racet in zelfgemaakte games waar hij constant, de hele tijd, de KING is en het ene leven na het andere wint, totdat de levens en de bonussen niet meer in het MEGA grote scherm passen. Hij heeft een zwembad met lichtgevende kwallen erin die zijn voeten masseren, een wolkendek waarin je kan vliegen en waarop je kan dansen. Viktoria lacht altijd naar hem en kan NOOIT genoeg van zijn gezelschap krijgen. Ze zegt precies de juiste dingen op het juiste moment en als hij even alleen wil zijn, is zij als met de noorderzon vertrokken om direct weer terug te zijn zodra hij haar mist. Hij voelt zich in en in gelukkig van top tot teen en als hij aan zijn lerares denkt, schatert hij het uit. 'NOOIT WEER!', roept hij dan op zijn allerhardst, waar vervolgens niemand hem ooit op aanspreekt ondanks het enorme kabaal dat hij maakt. Kortom: het leven is precies zoals hij wil, wanneer hij het wil, waarom hij het wil en waardoor hij het wil... En toch knaagt er iets aan hem... is dit wel ECHT waardoor hij het wil?
Hij voelt een klein haartje kriebelen in zijn oor en veegt deze onbeholpen aan de kant. Hoe kan zo'n klein haartje hem nu ineens irriteren? De zon schijnt haar bloedmooie stralen over zijn gelaat en Victor knijpt met zijn ogen. Was de zon steeds zo fel? Viktoria streelt zachtjes zijn arm en kijkt hem weemoedig aan, waarna ze een diepe zucht laat. Hij kijkt haar aan alsof ze gek is. Ziet ze niet in dat er niets te verzuchten is hier? Juist niet! Alles is perfect! HELEMAAL perfect! Het is hier verdorie PRECIES zoals ik het wil en wie zit daar nu op te wachten? Zijn eigen gedachten shockeren hem. IK, roept hij inwendig. IK ZIT EROP TE WACHTEN! Hij schudt met zijn hoofd, zijn lichaam, waardoor Viktoria wankelt. Ze wankelt nog meer totdat ze achterwaarts zo het zwembad invalt. Volledig kopje onder gaat ze en het doet Victor helemaal, werkelijk helemaal NIETS. Als ze boven komt, draait hij zich om en loopt naar buiten, waar de dolfijnen mooie salto's in de lucht maken en daarna gracieus in het water terechtkomen. 'Waarom springen ze nooit per ongeluk op elkaar en waarom wil hij dat?!' Hij lijkt steeds gekker in zijn hoofd te worden en zijn haar gaat steeds harder kriebelen in zijn oor. Hij veegt fanatiek het haar weg en weg... totdat hij merkt wat er werkelijk aan de hand is. Het is niet zijn haar, maar een stukje losgeraakt garen. Hij veegt tegen het garen, maar deze floept steeds weer terug. Hij raakt meer en meer zijn geduld kwijt en kan amper geloven dat zo'n stukje garen nu zijn MEEST PERFECTE dag aan het verprutsen is. Hij pakt het beet en wil het eraf trekken. Terwijl hij eraan rukt, wordt het garen langer en langer... Verwoed blijft hij maar trekken totdat er aan zijn voeten een hele kluwen garen ligt en zijn hoofd met de seconde minder bedekt voelt. Volledig uit zijn plaat gaat hij terwijl hij maar blijft rukken en trekken en hij het laatste stukje muts van zijn hoofd voelt glijden.
De schoen van Bram is behoorlijk smerig, valt hem op. Hij kijkt op recht in de ogen van zijn goede vriend. 'Je gelooft het niet Bram, maar ik heb enorme behoefte om de les van juf van Meieren eens grondig te ontcijferen.', hij grijnst. 'Ga je mee?' Bram knikt nonchalant.