Jos, de anti- tropische boom
Hoi, mijn naam is Jos. Ik ben een anti-tropische boom (wat zoveel inhoudt dat ik eruitziet als een palmboom maar allesbehalve veel zon mag genieten). Ik heb heerlijk sappige vruchten voortgebracht, sta stevig met mijn wortels in de grond en toch overviel mij laatst een storm die zijn weerga niet kende. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik het er heelhuids vanaf heb gebracht, zo heb ik staan schudden en beven. Mijn wortels zijn opnieuw zoekend naar houvast, mijn stevige basis probeert de knoop waarin hij is geschoten te ontwaren en van alle ellende hebben de vruchten zich teruggetrokken en gewapend tegen meer slecht weer door hun schil te verstevigen. Geloof me, het zijn geen kokosnoten, maar ze zijn nu net zo hard geworden, als niet harder. (…)
‘stormy weather’ - mixed media van 11 × 14 cm | 2026
(…) Om eerlijk te zijn heb ik nooit een hoge pet op gehad van mijn verre neef de kokospalm en het doet iets met mijn zelfvertrouwen dat mijn prachtige vruchten nu ook verstopt zitten achter een hard pantser. Alsof ik iets te verbergen heb! Eddy, mijn buurman, heeft me daar trouwens op aangesproken, omdat hij vond dat ik me nogal arrogant gedroeg ten opzichte van mijn minderwaardig familielid. Arrogant! Pfff, ik zal Eddy wel even uitleggen wat arrogant precies inhoudt, zoals mijn neef altijd staat te lanterfanten in de zon en slechts zacht op en neer wiegt met zijn palmbladen, maar ondertussen prat gaat op zijn zogenaamde, megapopulaire vruchtvlees en sap. Minimale inzet noem ik het en tja, dan krijg je dus van dat spul wat je amper uit de noot kunt hakken, wat zogenaamd zoet zou moeten zijn, maar pas echt te pruimen is als je er suiker aan toevoegt, want laten we eerlijk zijn: 'Al eens pure kokos gegeten?' Ik bedoel alleen maar...
Afijn, waar was ik gebleven... oh ja. Nu is het een feit dat ik slecht weer zou moeten kunnen verdragen. Ik ben erop gebouwd (gegroeid bedoel ik natuurlijk) nota bene. Neemt niet weg dat het weer de laatste tijd buitengewone proporties heeft aangenomen en zelfs ik dus amper met mijn voetjes in de aarde weet te blijven staan. Eddy en ik hebben daar laatst een boom over opgezet met zijn tweeën. Wij kunnen dat goed, als twee oude heren eindeloos zemelen over wat er gepasseerd is de afgelopen tijd. En we voelen ons tekort gedaan. Ja, tot die conclusie kwamen we bijna tegelijkertijd. Ik zucht nog maar eens, ook voor Eddy, want het zit ons beide nogal hoog. En vraag me niet waarom, want zoals de kwestie ons ter ore is gekomen, is er geen touw aanvast te knopen.
Luister en huiver. En onderbreek me gerust als ik ernaast zit. Iets met een schetenreductiemethode? Oké, zoals ik het begrepen heb, krijgen koeien nu een chemische samenstelling, zodat ze minder scheten laten. Die scheten zouden namelijk indirect voor verhoogde CO2-uitstoot zorgen en dat is vreselijk ongewenst, zegt men. En nu komt het meest rare van dit hele verhaal. Mijn moeder heeft mij altijd wijsgemaakt dat ik het zo goed doe op CO2 en dat ik zoveel mogelijk van het spul te pakken moet zien te krijgen? Snap je nu waarom dit voor Eddy en mij zo'n verwarrende kwestie is?
Misschien kun je de boel voor ons ophelderen? Tot die tijd verblijf ik in toenemend noodweer met minder voeding voor het groeien, bloeien en sterk worden ooit. Ik voel me ontwapend. Mijn arrogante neefje belde me laatst en moest toegeven dat ik in dit geval inderdaad het kortste strootje had getrokken en dat er in zijn land gewoon nog ongebreideld scheten gelaten mag worden. Tja, dat het daar op aan moest komen tussen mijn neef en mij. Daar viel zelfs ik even stil van.