Herinneren
Toen ik mezelf ooit, lang geleden, toestond om eindelijk iets in de kunsten te gaan doen in plaats van de volgende managementopleiding te volgen met een baangarantie, moest ik mezelf afvragen waarom. Dat vereiste de opleiding van mij, niet alleen tijdens psychologie, filosofie, mentorlessen waar we een visie moesten neerleggen en de themavakken, maar vooral in de nadagen van mijn opleiding toen ik aan de langdurige bevalling begon van mijn eindexamenwerk en het waarom als een soort te grote baby uit een te klein gaatje geperst moest worden. Sorry voor het lugubere plaatje, maar ik ben nu eenmaal visueel ingesteld. ;-) Het is helaas een goede omschrijving van de moeite die het me gekost heeft. Wat bleek? Het waarom vergde van mij eerlijkheid, openheid en boven alles kwetsbaarheid. Pfoeh, als ze het me op voorhand verteld hadden, dan had ik mijn portie aan Fikkie gegeven waarschijnlijk. Maar als je in het zevende jaar zit van een vierjarige opleiding, dan heb je genoeg porties doorgeschoven en wordt het tijd. Vooral mijn vader werd met de dag ongeduldiger en vreesde dat ik werkelijk geen enkele studie zou gaan afronden en hij inderdaad opgescheept zat met een dochter die niet in staat was ook maar 'iets' in haar leven af te maken.
‘Herinneren’ uit de collectie YOU and ME artwork (anoniem)
(…) De zure appel dus. Ja, daar heb ik toen flinke happen uit moeten nemen en het heeft geresulteerd in een conceptueel werk dat op geen enkele wijze lijkt op wat ik vandaag de dag creëer als zogenaamde 'mixed-media artist'. Het werk is wel illustratief voor het denken dat ik in die dagen deed en hoe ik met Socratische precisie vraag na vraag afvuurde op iedereen die maar met me in discussie wilde gaan over – ja ik kan het niet anders zeggen – 'de zin van het leven'. Waarom wil ik zo graag kunst maken? Wat blijkt? Ik zoek verdieping, zingeving, ik probeer in het extra-ordinaire het bijzondere te ontdekken en boven alles doe ik op mijn geheel eigen wijze onderzoek naar het waarom van het leven, omdat het me waarschijnlijk bij het waarom van het maken van kunst brengt. (De vraag van de kip en het ei rijst hier.) Die gedachte heb ik althans. De grote filosofische vragen zijn in ieder geval de oorsprong van dit afstudeerwerk geweest en houden me tot op de dag van vandaag bezig in alles wat ik doe. Zo ook in mijn schrijven en in de muziek. Het is dus blijkbaar een existentiële behoefte en dat maakt dat ik niet anders kan dan steeds weer te experimenteren met allerlei materialen, te zoeken naar woorden voor mijn verhalen, af te tasten met akkoorden op mijn piano. Met ieder gemaakt werk heb ik een facet van het antwoord eruit gelicht. Zo voelt dat voor mij. Ik herinner mij al makende hoe het ook alweer zit. Ik bespeur in ieder werk 'een waarheid' en veel ervan komt gewoon tot mij.
Daar heb ik wel even over gedaan hoor. Want in eerste instantie wilde ik het werken aan een beeld volledig naar mijn hand zetten. Ik wilde een mooi landschap maken met een zonsondergang tijdens de eerste cursus abstract schilderen. De herinnering is behoorlijk levendig. Mijn docent schudde slechts zijn hoofd en liet me gewoon opnieuw beginnen, keer op keer weer. Totdat ik alle lagen van mijn opgelegde moeten had afgepeld en vanuit NIETS begon te werken. Het waren de tien zwaarste weken uit mijn creatieve carrière, want ik dacht dat ik het niet kon. Ik was de wanhoop nabij en vond de docent, de materialen, mijn medecursisten allemaal maar stom en grotendeels schuld aan de mislukte experimenten. Stiekem vond ik mezelf een totale mislukkeling, maar het is zoveel eenvoudiger het op een ander af te schuiven. Maar die tien amper te doorstane weken hebben me aan de andere kant gebracht van deze hele exercitie. Voor het eerst in mijn leven voelde ik een bepaalde vrijheid in mijn denken en was de uitkomst relatief onbelangrijk, maar het proces des te meer. En gelukkig heb ik die mentaliteit tijdens het maakproces kunnen vasthouden tot vandaag de dag.
En nu begin ik met niets te moeten, niets te wensen, nergens heen te willen, behalve de wens bezig te zijn. En dan komt het tot me: de woorden, de gedachten, de kleuren, de vormen, de grote ideeën, de verhalen, de eenvoud, de waarheid zoals hij ook kan zijn. Gevonden in een momentopname, een ontdekking als het ware. Deze ontdekking, deze herinnering is nu wat mijn werk maakt. Het is het verhaal dat verteld wordt, maar door ieder anders geïnterpreteerd kan worden en ondertussen alle kanten op waar is. Het is precies wat het mag zijn en als je tijd neemt, ook even al je vooringenomen ideeën uitschakelt, dan is het een vorm van communiceren die zoveel helderder is en gelaagder dan praten ooit zal zijn.
In ‘You And Me Artwork’ (gepersonaliseerde kunstwerken op maat) ga ik hier nog net iets verder in, en verbind ik me met een andere persoon in een moment in de tijd, waarna ik een beeld en verhaal laat ontstaan. Vaak heeft het beeld betekenis voor zowel de ontvanger als mijzelf en wie dan de boodschap heeft bedacht? Zeg het maar... ik ben opgehouden me het af te vragen.
Mocht je nieuwsgierig zijn, dan kun je met onderstaande links even verder grasduinen op mijn website.