ODE AAN DE ZON
Daar zit ik dan op mijn bankje voor huis de eerste zonnestralen te absorberen alsof mijn leven ervan afhangt. En geloof me dat het dat doet. Zoals ieder jaar is de winter, voor mij in ieder geval, nét iets te lang geweest en het verlangen naar warmte en het buitenleven groot. Altijd weer is het een wankel evenwicht, maar de afgelopen weken sloeg mijn metertje volledig in het rood en ben ik als een soort junkie vandaag eindelijk mijn shot vitamine D gaan halen. Kun je een overdosis vitamine D krijgen? Want ik ga ervoor! Ik lijk wel een zonaanbiddende extremist en zou het liefst onmiddellijk mijn korte rokjes vooraan in de kast hangen (vrouw van bijna vijftig: wie houd ik voor de gek ;-), maar ik weet beter. De lente in Nederland is een fragiel gegeven, de winter en de zomer ook trouwens. Niet getreurd, in de herfst zitten we geramd! De ironie.
(…) Ik heb dit nooit geweten, maar het zou zo zijn dat wij aanvankelijk allemaal op en rond de evenaar gewoond hebben. Dat dit verreweg de meest logische plek is om te verblijven, hoef ik niemand uit te leggen. De dag-nachtritmes zijn daar perfect in evenwicht. De temperatuur is het hele jaar door zeer aangenaam en dat maakt ook het eten van het land zoveel rijker en gevarieerder. Uiteraard hebben we ons aangepast, fysiologisch, maar we lopen evolutionair wel achter en tekorten aan vitamine D en een verstoord circadiaans ritme zijn daar de gevolgen van.
‘Can You See the Light’ - mixed media 24 × 26 cm | 2025
Het is dan ook niet zo gek dat onze voorouders de zon vereerden. De zon was een religieuze beleving en hem of haar (afhankelijk van in welke windrichting je het zoekt) werd flink wat toegedicht en offers gebracht. Alles voor het gunstig stemmen van de zonnegod en daarmee het veilig stellen van de leefbaarheid en het verzekeren van een goede oogst. In een ver verleden werd zelfs een mensenoffer niet geschuwd.
Onze adoratie met betrekking tot de zon is komen te verschuiven en dat heeft de boel nog meer verstoord, zonder dat we dit echt goed in de gaten hebben gehad. We zijn in plaats van het warme, gloedvolle, gezonde zonlicht de felblauwe, pulserende lichten van onze schermpjes gaan omarmen. We kijken in ons telefoonscherm, onze laptop, onze tablet, onze televisie. En al deze bronnen van licht, inclusief onze LED-verlichting, brengen ons hele biosysteem in de war. In feite worden er nu ook offers gebracht, zij het minder bewust.
Nu ga ik niet doen alsof dat bij mij volkomen anders werkt. Ik adoreer mijn laptop, mijn telefoon, mijn tablet, Netflix, HBO, YouTube en ga zo maar door. Als iemand morgen zegt: we trekken de stekker eruit, dan ga ik eerst heel hard een potje janken, want wat moet ik in godesnaam met al mijn tijd gaan doen… Je voelt hem al... Buiten zijn, van de zon genieten, buiten werken, buiten leven. Ergens, diep van binnen, voelt dat helemaal zo gek nog niet, maar voorlopig maak ik er een combinatie van en zit ik heerlijk in de zon deze blog af te typen en geniet ik van beide werelden in één. Ik hoop dat jullie er net zo hard van genieten en met deze laatste woorden stuur ik een klein gebedje naar de Zonnegod om te smeken om meer, meer en nog veel meer.