HUMOR
Ik ben nogal een serieuze vrouw, ben ik achtergekomen. En jullie misschien wel met mij. In mijn verhalen zit altijd een bepaald gewicht, gewicht dat op mij leunt en dat ik hoop te verlichten door te delen, door vragen te stellen, door te nuanceren en te ontleden, door erover te filosoferen. Alles bij elkaar ook nogal een serieuze zaak. De 'grap is', al is het voor mijzelf niet altijd grappig, dat mijn mannen (grote man, kleine man) veel beter te bereiken zijn met humor en zich het liefst naar de buitenwereld toe bewegen met humor. Ik ben op mijn man gevallen, voornamelijk omdat hij mij kan laten lachen en vrijwel iedere complexe situatie weet te verlichten met plezier, ook al is het niet áltijd op zijn plaats. Voor mijn zoontje geldt hetzelfde. Hij is nog jong en aan het uitvinden hoe humor het beste bedreven kan worden. Daarvoor moet hij natuurlijk oefenen, heel veel oefenen. Hij hanteert in zijn experimentele fase een behoorlijk breed spectrum dat reikt van slapstick, uitvergroten, leedvermaak tot woordgrapjes en zelfbedachte moppen. De intentie is in ieder geval plezier en één van de hoofddoelen, merk ik vaak op, is proberen mama aan het lachen te maken. Beide heren zijn daar zeer bedreven in.
‘Did I climb the right ladder?’ - mixed media 68 × 32 cm | 2020
(…) Ik kan me zo goed voorstellen dat met zo'n serieuze mama het wolkendek openbreekt als je haar aan het lachen hebt weten te krijgen. En ik ben er voor in hoor, begrijp me niet verkeerd. Er is een reden dat deze twee clowns mijn leven domineren met hun grappen en grollen. Waarom doe ik het dan niet vaker? Waarom voelde ik me laatst betrapt toen een vriendin mij op de man af vroeg wanneer ik voor het laatst tranen met tuiten heb gelachen? Ik kan me herinneren dat ik een maatje had tijdens mijn kunstvakopleiding, waarmee ik op de één of andere manier steeds in een deuk lag, echt gevouwen, om de meest onnozele dingen. Heerlijk! Zeer onuitstaanbaar voor de omgeving, stelde ik mij zo voor. Ik kan het niet laten om dat oeverloze gegrinnik om niks toch een tikje dom te vinden, als het niet echt een goede grap betreft. Het lachen om te lachen. Maar waarom? Waarom vind ik dat dom? Waarom kan het niet op zich staan? Lachen werkt aanstekelijk, het is helend, goed voor je gezondheid en het is een soort van orgastisch. Het heeft een hoogtepunt, ebt dan weer weg en laat je opgeruimd achter, met zo'n tevreden gevoel in je buik. Vergelijkbaar met huilen, maar dan zeker de prettigere variant. En terwijl ik dit teruglees moet ik om mezelf grinniken, want van het onderwerp humor heb ik in no time een serieuze zaak weten te maken. Best knap al zeg ik het zelf ;-)
Dan maar even met de tandjes op elkaar. Komt 'ie:
'Ik was laatst op het naaktstrand. Niks aan.'
'Heb je ooit gehoord van de gekke Mexicaanse treinmoordenaar? Hij had locomotieven.'
'Banaan schrijf je met een b, soms met een s.' (Duurde bij mij echt even hoor… sanaan? Tja, zegt duidelijk iets over mijn humor alsook mijn intellect.)
'Er wordt een man overvallen op straat. Roept de overvaller: "Noem twee Nederlandse bands of ik schiet je dood!" Antwoordt de man: "BLØF, Doe Maar."'
'Waarom wil koning Willem-Alexander niet begraven worden? Omdat ie nog niet dood is.'
'Twee jagers zijn in het bos als één van ze ineenzakt. Hij lijkt niet meer te ademen en heeft een wezenloze blik in zijn ogen. Zijn maatje pakt snel zijn telefoon en belt 112. Met stokkende stem zegt hij: "Mijn vriend is dood! Wat kan ik doen?" De telefonist antwoordt: "Rustig aan, ik kan helpen. Om te beginnen moeten we zeker weten dat hij dood is." Er volgt een stilte, daarna klinkt er een geweerschot. De man komt terug aan de telefoon en zegt: "Oké, wat nu?"'
Blijkt dat humor niet alleen iets is om te oefenen, maar ook een kwestie van smaak, en ik kan om die laatste wel degelijk heel hard lachen. Wat zegt dat over mij? Bij deze dus, lieve vriendin van mij, om je vraag te beantwoorden: 'Vandaag!' En dank voor de herinnering. Dat had ik even nodig.