KUNST op z’n BEST in STAVOREN | open atelier-kunstwandelroute
Boek OMARIA is GELANCEERD! - - - check it out!
DANKBAAR
Inmiddels tientallen jaren geleden werd ik dankzij een predikant uit Kansas City die te gast was in een televisieshow, gewezen op het feit dat zeuren, klagen, je ontevredenheid uiten, pessimistisch en/of veroordelend zijn, je hersenstructuur vormt. Bepaalde neurologische paden worden uitgesleten en als je niet uitkijkt kom je steeds in hetzelfde geultje terecht, vanwege dat door herhaald gedrag uitgesleten pad in je hersenen. Het wordt je stokpaardje en je zult erop terugvallen op meer manieren dan één en ook nog eens vaak zonder dat je het in de gaten hebt. Deze predikant daagde mensen van zijn parochie uit om niet meer te klagen. Als hulpmiddel had hij paarse armbandjes gemaakt en iedere keer als je jezelf erop betrapte, moest je de armband aan je andere arm doen. Totdat je 21 dagen (zolang zou het duren om een nieuwe gewoonte aan te leren of een oude af te leren in dit geval) de paarse armband om dezelfde arm had gedragen. (…)
‘Omarmd. Gered. Thuis.’ – you|me– persoonlijk beeld gemaakt voor Matisse en Heidi
Rechtvaardigheid
Een groot rechtvaardigheidsgevoel klinkt bij uitstek als iets nobels, als iets wat gerechtvaardigd is, vind je niet? Zo sta ik er ook in en mijn kind en ik hebben beide precies dat. Een enorm groot rechtvaardigheidsgevoel. Maar de laatste tijd vraag ik me meer en meer af: wat houdt dat rechtvaardigheidsgevoel precies in? Wanneer heb je het en wanneer is het ook echt gerechtvaardigd om je erop te beroepen? In welke mate ook vooral.
Als ik namelijk eenmaal denk dat ik in mijn recht sta, aan de goede kant van het verhaal, dan graaf ik me als een pitbull in om de onderste steen boven te krijgen. Ieder detail, iedere observatie, iedere nuance moet aan bod komen en elk woord wordt door mij persoonlijk gewikt en gewogen. In dat proces vraag ik veel van een ander. Mij op zo'n moment proberen te volgen is voor vrijwel niemand haalbaar, want ik beweeg me als een forensisch rechercheur door het argument heen. Mij onderbreken heeft weer heel andere gevolgen, want ik heb de totale, voor mij complexe situatie bij lange na nog niet op tafel, dus even doorbijten nog. Ja, en dan rijst de vraag of met de fijne kam erdoorheen gaan je ook daadwerkelijk bij dat recht gaat brengen, nog voordat de ander instort van vermoeidheid en zijn of haar zenuwstelsel helemaal overspannen is geraakt. 'Agree to disagree' lijkt een zoveel volwassenere benadering van dit soort onenigheden.
‘Protecting’ mixed media | 21 x 30 cm | 2023
De Socrates Manier
Ik stink er helaas soms in. Iemand stelt me een vraag en ik word zó enthousiast van het onderwerp dat ik honderduit aan het praten ben en pas na het afscheid me besef dat ik geen enkele vraag heb gesteld; dat ik vooral zelf heel veel aan het woord ben geweest; dat het zelfs zover ging dat ik (in datzelfde enthousiasme) het beetje feedback dat ik kreeg ook nog eens halverwege onderbroken heb om het 'aan te vullen', een vergelijkbare situatie te schetsen of bevestigend te zijn met een eigen verhaal erbovenop. Ik heb oprecht het gevoel dat ik de ander op deze wijze op zijn of haar gemak stel, omdat ik een stukje herkenning en blijk van begrip teruggeef. De bedoelingen zijn helemaal niet slecht, maar in de realiteit komt het erop neer dat ik op die momenten weinig ruimte laat voor de ander om mij hun verhaal te vertellen, zonder dat ik mijn kleurenwaaier ernaast houd. (…)
‘Each Layer Reveals it’s own Truth’ - digital graph art 25 x 17 cm | 2013