KUNST op z’n BEST in STAVOREN | open atelier-kunstwandelroute
PRESENTATIEDATUM Boek OMARIA is bekend! 30 mei vanaf 13:30 uur
De Socrates Manier
Ik stink er helaas soms in. Iemand stelt me een vraag en ik word zó enthousiast van het onderwerp dat ik honderduit aan het praten ben en pas na het afscheid me besef dat ik geen enkele vraag heb gesteld; dat ik vooral zelf heel veel aan het woord ben geweest; dat het zelfs zover ging dat ik (in datzelfde enthousiasme) het beetje feedback dat ik kreeg ook nog eens halverwege onderbroken heb om het 'aan te vullen', een vergelijkbare situatie te schetsen of bevestigend te zijn met een eigen verhaal erbovenop. Ik heb oprecht het gevoel dat ik de ander op deze wijze op zijn of haar gemak stel, omdat ik een stukje herkenning en blijk van begrip teruggeef. De bedoelingen zijn helemaal niet slecht, maar in de realiteit komt het erop neer dat ik op die momenten weinig ruimte laat voor de ander om mij hun verhaal te vertellen, zonder dat ik mijn kleurenwaaier ernaast houd. (…)
‘Each Layer Reveals it’s own Truth’ - digital graph art 25 x 17 cm | 2013
VERHEUGEN OP LATER
Midden in een weiland, uitkijkend over de koeien die grazen, de trekker die het land overhoop haalt en de meeuwen die daar gretig op af komen. Daar zit ik. Alleen. Een terugtrekkende beweging die ik iedere dag wel eens wens te maken, maar waar het meestal niet van komt. En het grappige is: eenmaal aangekomen op die eenzame bestemming, waar de rust over me heen zou moeten komen en ik kan zwelgen in het tevreden zijn, verlang ik toch vaak snel weer terug naar mijn mannen (man en zoontje). Naar de twee die mijn hart sneller doen kloppen.
Vanochtend lagen we met z'n drieën in bed, ik tussen mijn mannen in. Niemand had haast om op te staan. We knuffelden elkaar en zeiden verder niets. Er waren geen woorden nodig. Iedere keer als ik zo'n ervaring heb, zo'n intens belevingsmoment, kan ik wel huilen van geluk. Ik besef me dat het 'de' momenten zijn. 'De' momenten die later, als ze er niet meer zijn, gemist zullen worden. Dus ik koester ze, omarm ze. Niet alleen mijn mannen, maar de momenten zelf houd ik net zo stevig vast als hen. Ik wil niet dat ze als los zand tussen mijn vingers door glippen. Ik neem ze mee in mijn herinneringen voor later, als ik ze hard nodig heb. Als ik niets meer heb om vast te houden, maar slechts het verleden om op terug te kijken. (…)
‘Roots’ - mixed media | 31 x 23,5 cm | 2019
AANVAARDING
Het woord is gevallen. Nu al meer dan eens. Keer op keer verrast het mij hoe eenvoudig het van de tong rolt van deze en gene, begeleid door zo'n blik die je het gevoel geeft dat je naïef en onervaren bent. Zo'n 'het-is-wat-het-is-blik' en dan met een klein beetje laatdunkendheid, alsof je dit zelf ook wel had kunnen bedenken. En als je heel eerlijk bent had je dit zelf ook kunnen bedenken, maar dat is precies het punt: je WILT dit niet bedenken. En deze en gene is op dreef met zijn of haar open deuren, je koopt er alleen HELEMAAL NIETS voor. Verzet, weerstand. Dat is wat je voelt. Dat is wat natuurlijk voelt als je in zo'n situatie zit. Je kent ze wel. De situaties die onwenselijk zijn. De situaties waar je echt niet op zit te wachten. De situaties waar je, als je pech hebt, ook nog eens zelf niets aan kunt doen; die er gewoon bij horen. Ja, hoor ik je denken, inderdaad, die situaties. Degene die nu geen enkele situatie voor de geest kan halen, is overduidelijk het voor-spek-en-bonenrondje aan het doen op deze aardbol. De rest is het stilzwijgend met me eens. Hier en daar is het leven niet altijd wat je ervan gehoopt hebt, toch? Zó, ik heb de toon gezet… Vanaf nu kan het alleen maar bergopwaarts gaan. Ik help het je hopen ;-) (…)
‘Against All Odds’ - mixed media 33 x 24 cm | 2025
Xandra versus Sinne
Schrik niet, deze video (Xandra versus Sinne) is volledig met AI gegenereerd, maar hoeveel van mij zit er in Sinne, het hoofdpersonage in mijn boek? Van meerdere kanten kreeg ik deze vraag, dus werd het tijd dat ik er wat licht op werp. In deze animatie lijk ik wild, jong met mooie blonde krullen (AI is de sproeten van Sinne vergeten). En ja, dat jonge, wilde, ongetemde zou ik heel graag tot mijn karaktereigenschappen maken, maar ik ben helaas liever wat meer op de achtergrond. Niet voor niets schrijf ik in plaats van als een acteur op een bühne te staan. In mijn opleiding heb ik eens een gebakken ei na moeten doen – nou mooi, dat ik daarna voor de lessen drama ineens heel ziek was. Mijn zusje kan een bühne innemen, ik ben er niet voor gemaakt... Wat zijn de overeenkomsten tussen Sinne en mij dan? (…)