KUNST op z’n BEST in STAVOREN | open atelier-kunstwandelroute
Boek OMARIA is GELANCEERD! - - - check it out!
DANKBAAR
Inmiddels tientallen jaren geleden werd ik dankzij een predikant uit Kansas City die te gast was in een televisieshow, gewezen op het feit dat zeuren, klagen, je ontevredenheid uiten, pessimistisch en/of veroordelend zijn, je hersenstructuur vormt. Bepaalde neurologische paden worden uitgesleten en als je niet uitkijkt kom je steeds in hetzelfde geultje terecht, vanwege dat door herhaald gedrag uitgesleten pad in je hersenen. Het wordt je stokpaardje en je zult erop terugvallen op meer manieren dan één en ook nog eens vaak zonder dat je het in de gaten hebt. Deze predikant daagde mensen van zijn parochie uit om niet meer te klagen. Als hulpmiddel had hij paarse armbandjes gemaakt en iedere keer als je jezelf erop betrapte, moest je de armband aan je andere arm doen. Totdat je 21 dagen (zolang zou het duren om een nieuwe gewoonte aan te leren of een oude af te leren in dit geval) de paarse armband om dezelfde arm had gedragen. (…)
‘Omarmd. Gered. Thuis.’ – you|me– persoonlijk beeld gemaakt voor Matisse en Heidi
Majestic Water
Op Omaria (uit het boek Omaria, De Nachtreizigers) heeft het water speciale krachten. Daar kwam ik tijdens het schrijven achter (dat heb je met intuïtief schrijven ;-) en de magie ervan heeft me uit mijn sokken geblazen. Nu blijkt, nadat ik tegen wat studies ben aangelopen, dat de realiteit er niet zo heel ver vanaf ligt, tenminste als ik bepaalde deskundigen mag geloven. Er is al veel onderzoek naar gedaan, maar het blijft een onontgonnen gebied en tot dusver kan niemand helemaal de vinger leggen op het 'gewone', zomaar uit de lucht vallende, van een berg afstromende of in je drinkglas bevindende goedje.
Toen ik enkele jaren geleden onderzoek deed naar water en vooral de kwaliteit van goed drinkwater, kwam ik bij een dame terecht die (ik hoop dat ik niet overdrijf) in totaal over de jaren heen 20.000 petrischaaltjes met een klein laagje water op specifiek beeldmateriaal had gelegd en daarna in de vrieskast. Stuk voor stuk leverde dat, nadat het een tijd later weer uit de vriezer kwam, een abstract beeld op in het ijs. Wat nu te zien was in het bevroren water, leek een schimmige herinnering te zijn van het beeld dat ze eronder had gelegd, keer op keer. Zij constateerde dat het water geheugen had. (…)
‘majestic water’ - mixed media - 33 x 24 cm | 2025
Projectificeren
daar maken we bij deze gewoon een woord voor ;-)
Met dit (nieuwe) woord kun je minimaal twee kanten op en in de praktijk blijkt dat ook wel. Het kan opgevat worden als de afgeleide van projecteren, waar ik gemiddeld meerdere keren per dag op betrapt kan worden. Ik bespaar je de details. In dit geval bedoel ik het concreet maken van de ideeën die door je hoofd gaan, door er een project van te maken. En dat is op zich niet zo'n verkeerde gewoonte, maar als je in mijn geval het ene project na het andere opzet, dan is er sprake van hopeloos overdrijven en een ietwat extreme uitoefening van een praktische tool die je bij de eindstreep kan brengen. (…)
‘Rainmaker’ - mixed media - 29 x 20,5 cm - 2023 | SOLD
HIER IS HET DAN
Mijn boek, Omaria, kwam afgelopen week van de band gerold, precies op tijd om klaar te liggen voor de boekpresentatie van gisteren. Wat was het fijn dat velen van jullie erbij konden zijn. Dat heeft me ontroerd en ik voelde me gesteund, zoals ik me ook ieder keer voel bij de berichtjes die ik hier en daar van jullie krijg als ik een post gedaan heb.
Nu ben ik geneigd direct door te stomen naar het volgende moment in de tijd, want er is altijd nog zoveel te doen en mijn hoofd stroomt over van de ideeën. Ik heb besloten dat niet te doen en juist stil te staan bij wat ik nu achter me heb liggen. De weg die ik bewandeld heb, de leermomenten en de mensen met wie ik het laatste stuk uiteindelijk heb afgelegd. Schrijven is iets wat je alleen doet en als je die ‘eigen wereld’ dan deelt, voelt het onwennig, een beetje gek en voor een kort momentje had ik het voor mezelf willen houden, het willen beschermen. Gelukkig heb ik dat gevoel niet vastgehouden. Omaria is vanaf nu voor iedereen toegankelijk en dat is VET COOL! (zou mijn zoon zeggen ;-)
‘Omaria’, eerste boek uit de serie De Nachtreizigers - Xandra Dupper
Rechtvaardigheid
Een groot rechtvaardigheidsgevoel klinkt bij uitstek als iets nobels, als iets wat gerechtvaardigd is, vind je niet? Zo sta ik er ook in en mijn kind en ik hebben beide precies dat. Een enorm groot rechtvaardigheidsgevoel. Maar de laatste tijd vraag ik me meer en meer af: wat houdt dat rechtvaardigheidsgevoel precies in? Wanneer heb je het en wanneer is het ook echt gerechtvaardigd om je erop te beroepen? In welke mate ook vooral.
Als ik namelijk eenmaal denk dat ik in mijn recht sta, aan de goede kant van het verhaal, dan graaf ik me als een pitbull in om de onderste steen boven te krijgen. Ieder detail, iedere observatie, iedere nuance moet aan bod komen en elk woord wordt door mij persoonlijk gewikt en gewogen. In dat proces vraag ik veel van een ander. Mij op zo'n moment proberen te volgen is voor vrijwel niemand haalbaar, want ik beweeg me als een forensisch rechercheur door het argument heen. Mij onderbreken heeft weer heel andere gevolgen, want ik heb de totale, voor mij complexe situatie bij lange na nog niet op tafel, dus even doorbijten nog. Ja, en dan rijst de vraag of met de fijne kam erdoorheen gaan je ook daadwerkelijk bij dat recht gaat brengen, nog voordat de ander instort van vermoeidheid en zijn of haar zenuwstelsel helemaal overspannen is geraakt. 'Agree to disagree' lijkt een zoveel volwassenere benadering van dit soort onenigheden.
‘Protecting’ mixed media | 21 x 30 cm | 2023
De Socrates Manier
Ik stink er helaas soms in. Iemand stelt me een vraag en ik word zó enthousiast van het onderwerp dat ik honderduit aan het praten ben en pas na het afscheid me besef dat ik geen enkele vraag heb gesteld; dat ik vooral zelf heel veel aan het woord ben geweest; dat het zelfs zover ging dat ik (in datzelfde enthousiasme) het beetje feedback dat ik kreeg ook nog eens halverwege onderbroken heb om het 'aan te vullen', een vergelijkbare situatie te schetsen of bevestigend te zijn met een eigen verhaal erbovenop. Ik heb oprecht het gevoel dat ik de ander op deze wijze op zijn of haar gemak stel, omdat ik een stukje herkenning en blijk van begrip teruggeef. De bedoelingen zijn helemaal niet slecht, maar in de realiteit komt het erop neer dat ik op die momenten weinig ruimte laat voor de ander om mij hun verhaal te vertellen, zonder dat ik mijn kleurenwaaier ernaast houd. (…)
‘Each Layer Reveals it’s own Truth’ - digital graph art 25 x 17 cm | 2013
VERHEUGEN OP LATER
Midden in een weiland, uitkijkend over de koeien die grazen, de trekker die het land overhoop haalt en de meeuwen die daar gretig op af komen. Daar zit ik. Alleen. Een terugtrekkende beweging die ik iedere dag wel eens wens te maken, maar waar het meestal niet van komt. En het grappige is: eenmaal aangekomen op die eenzame bestemming, waar de rust over me heen zou moeten komen en ik kan zwelgen in het tevreden zijn, verlang ik toch vaak snel weer terug naar mijn mannen (man en zoontje). Naar de twee die mijn hart sneller doen kloppen.
Vanochtend lagen we met z'n drieën in bed, ik tussen mijn mannen in. Niemand had haast om op te staan. We knuffelden elkaar en zeiden verder niets. Er waren geen woorden nodig. Iedere keer als ik zo'n ervaring heb, zo'n intens belevingsmoment, kan ik wel huilen van geluk. Ik besef me dat het 'de' momenten zijn. 'De' momenten die later, als ze er niet meer zijn, gemist zullen worden. Dus ik koester ze, omarm ze. Niet alleen mijn mannen, maar de momenten zelf houd ik net zo stevig vast als hen. Ik wil niet dat ze als los zand tussen mijn vingers door glippen. Ik neem ze mee in mijn herinneringen voor later, als ik ze hard nodig heb. Als ik niets meer heb om vast te houden, maar slechts het verleden om op terug te kijken. (…)
‘Roots’ - mixed media | 31 x 23,5 cm | 2019
IKIGAI
Wat maakt een persoon tot iemand die inlevend genoeg is om rekening te houden met zijn omgeving, maar niet doorslaat om vervolgens een fatsoensrakker of people pleaser te worden? Wanneer stel je adequaat je eigen grenzen, zonder daarmee volledig egocentrisch en zonder oog voor anderen door het leven te gaan? Wanneer is structuur belangrijk en in welke mate, en wanneer is een uitzondering op zijn plaats? Bij hoeveel uitzonderingen mag het geen uitzondering meer heten? Wanneer ga je over de grens van het betamelijke en wie bepaalt dat? Wat is etiquette precies? Is dat nog wel van deze tijd en zo ja, waar leren we dat dan nog? Of is etiquette een mooi geraamte om groepen mensen dociel te maken en ze in het gareel te houden? Is opstandig zijn, niet in de pas lopen, onaangepast zijn, er een andere mening op na houden een setje slechte karaktereigenschappen of mag je het ook eigenzinnig, zelfstandig, autonoom, authentiek en origineel noemen? Wat is het verschil precies? (…)
‘Competing Elements’ - mixed media 21 x 30 cm | 2023
Painted Black
Toen ik het beeld 'Painted Black' maakte, heb ik als eerste een soort gevingerverfde ondergrond erbij gepakt, die mijn zoon op school een keer als pakpapier gemaakt had en wat hem betrof zo bij het oud papier kon. Ik verzamel werkelijk alles, want je weet maar nooit wanneer het ooit van pas gaat komen en zo zie je maar, dit afgedankte vodje van mijn allesdoener was precies wat ik nodig had voor mijn volgende project. De verf was er gewoon op gekwakt, hier en daar was het papier eronder nog zichtbaar, maar ik vond een stuk (exact uitgesneden) wat nog oké was, alleen te klein voor mijn smaak. Dus heb ik het op blauw karton geplakt en nieuwe uitsnedes gemaakt. Wat een heerlijk ongegeneerd kleurgebruik van zijn hand. Zelf had ik het niet zo durven doen, maar nu nam ik zijn uitdaging aan en ging met lichtblauw (lekker vloekend met lichtgroen en neonroze) verder op het reeds ingeslagen pad. (…)
‘Painted Black’ - mixed media 21 x 23 cm | 2025