HIER IS HET DAN

Mijn boek, Omaria, kwam afgelopen week van de band gerold, precies op tijd om klaar te liggen voor de boekpresentatie van vandaag. Wat was het fijn dat velen van jullie erbij konden zijn. Dat heeft me ontroerd en ik voelde me gesteund, zoals ik me ook ieder keer voel bij de berichtjes die ik hier en daar van jullie krijg als ik een post gedaan heb.

Nu ben ik geneigd direct door te stomen naar het volgende moment in de tijd, want er is altijd nog zoveel te doen en mijn hoofd stroomt over van de ideeën. Ik heb besloten dat niet te doen en juist stil te staan bij wat ik nu achter me heb liggen. De weg die ik heb bewandeld, de leermomenten en de mensen met wie ik het laatste stuk uiteindelijk heb afgelegd. Schrijven is iets wat je alleen doet en als je die ‘eigen wereld’ dan deelt, voelt het onwennig, een beetje gek en voor een kort momentje had ik het voor mezelf willen houden, het willen beschermen. Gelukkig heb ik dat gevoel niet vastgehouden. Omaria is vanaf nu voor iedereen toegankelijk en dat is VET COOL! (Dat laatste zou mijn zoon zo zeggen ;-)

‘Omaria’, eerste boek uit de serie De Nachtreizigers - Xandra Dupper

Nu ik mijn 'kindje' moet loslaten, betreed ik een hele nieuwe wereld. De wereld van de meningen — en vooral van de uiteenlopende meningen. Dat hoort bij dit proces, en ik verwacht er alleen maar goeds van. Ik mag nu namelijk oké zijn met de mensen die Omaria niet begrijpen, die niet mee kunnen gaan, die niet geraakt worden — net zo goed als ik mag genieten van de mensen die dat wél doen. Beide hebben iets moois in zich.

Het vraagt van je om vooral zelf in het reine te zijn met het resultaat, in al zijn imperfectie. Want ik heb de proefdruk gelezen na een tijdje afstand, en ook ík heb een mening. De eeuwig kritische kunstenaar in mij zal nooit 100% tevreden zijn. Toch blijf ik met een goed gevoel achter. Want dit is het. Precies zo werkt het. Het leven staat niet stil en zodra je het moment hebt losgelaten dienen zich weer nieuwe mogelijkheden aan, verhaallijnen die vragen om aandacht. Dat vind ik gewoonweg prachtig en ik heb besloten me daaraan over te geven en met alle liefde van de wereld kopje onder te gaan in het volgende avontuur.

Ik wil niet iets halen, maar nadrukkelijk iets brengen. Als erkenning datgene is waar ik op ga wachten, dan kom ik overduidelijk iets halen. Als maker wil ik me op allerlei manieren uitdrukken, het leven kort vastgrijpen en in een bepaalde vorm gieten, zodat het heel even heeft stilgestaan in mijn handen en ik erin heb mogen kneden. Vervolgens gooi ik het geknede stukje zo de ether weer in en daar mag een ander er wat mee of niet. We doen dit allemaal op de een of andere manier en zo proeven we, raken we doordrenkt ervan, leren we elkaar en onszelf kennen. En dat op zich staand is de moeite al waard. Soms wordt de ontvanger geraakt, dan is er een overlap in de informatie, of energie (geef het een naam). Dat beschouw ik als iets speciaals, twee zielen die heel kort even herkenning in elkaar hebben gevonden en zich misschien daardoor beseffen dat ze deel uitmaken van een groter geheel, een bijzondere eenheid, want wat kan die verbinding anders zijn?

Graag zou ik zonder mezelf op welke manier dan ook te vergelijken een handjevol bijzondere makers voor het voetlicht willen brengen. Want zij doen het zelf niet en dat siert ze. Zij hebben zich geoefend in het oké zijn met imperfectie en zijn in staat daarna de volgende stap in het leven te zetten in alle bescheidenheid, maar met evenveel avontuur en levenslust als daarvoor. Daar word ik nu door geraakt.

Ik ben bijzonder gek op het werk van Haruki Murakami. Hij is één van de meest gelezen auteurs wereldwijd en toch leeft hij een teruggetrokken bestaan. Hij rent marathons, vertaalt andere auteurs en weigert de literaire scene te bespelen. Hij zegt dat hij schrijft zoals hij rent: één stap tegelijk, zonder naar de finish te kijken. Dat lijkt me de truc.

Ooit toen ik eens met mijn zieke kind op de bank zat en we dubten over welke film te kijken, kwamen we uit bij Ponyo. Het bleek een van de mooiste animaties te worden die ik ooit heb gezien. Hayao Miyazaki is de Japanse animatieregisseur achter Studio Ghibli die onder andere deze film op zijn naam heeft staan. Hij wint de ene prijs na de andere, maar blijft met de hand tekenen, frame voor frame. Jarenlang weigerde hij naar de Oscar-uitreiking te gaan. Over zijn eigen werk zegt hij consequent dat het niet goed genoeg is.

Ik kan het niet laten om Vincent van Gogh te noemen, misschien wel mijn allergrootste favoriet onder de schilders. Hij verkocht tijdens zijn leven slechts één schilderij, werd door het kunstestablishment genegeerd en door zijn omgeving als mislukt beschouwd. Bleef schilderen, iedere dag, gedreven door iets wat sterker was dan erkenning.

We kennen hem bijna allemaal, althans… Eigenlijk kennen we hem niet. Banksy. Wie is hij? Toch heeft vrijwel ieder van ons wel eens een beeld van hem gezien, al was het maar in een boek of online. Het ultieme bewijs dat het werk groter kan zijn dan de maker. Geen ego, geen interviews, geen aanwezigheid: alleen het werk.

Inspirerende mensen. Zo wil ik er ook graag mee omgaan. Dus hier is het dan, het werk… Omaria…