In gesprek met een vriendin afgelopen weekend werd ik dankzij het verloop ervan opnieuw herinnerd aan het waarom van deze persoonlijke reflecties, waar ik jullie vervolgens mee opzadel. Ik twijfel namelijk geregeld. Dan heb ik gedachten in de trant van: 'Wat moeten mensen hiermee en waarom zou ik me zo kwetsbaar opstellen en mijn ziel en zaligheid blootleggen?' Zoals vaker het geval is in mijn leven, vallen de puzzelstukjes mooi op zijn plaats en vind ik tijdens mijn zoektocht naar inspiratie voor opnieuw een persoonlijk verhaal een fragment dat daar volledig recht aan doet. Geschreven in coronatijd, even voor de context. Ik weet al geruime tijd waarom, blijkt...

“De dag is verdampt en in het licht van de momenten die nu alweer achter me liggen, lijkt het alsof ik tijd aan het verspillen ben. De seconden tikken weg en ik ben me zozeer bewust van hoe kostbaar ze zijn en dat ik maar weinig respect voor ze opbreng. Het steeds weer gelaten achterom kijken en onverschillig reageren op wat ik heb achtergelaten is sinds mijn kleine mannetje zich heeft voorgesteld, drie jaar geleden, niet meer mogelijk. De nostalgie is nu voelbaar in ieder moment dat ik achter me laat en ik ben dagelijks weemoedig omdat de tijd zo snel gaat. Ik klamp me vast aan iedere minuut, ieder fragment, iedere bewuste gewaarwording van en interactie met hem. Ik kijk hem diep in de ogen en realiseer me dat de onbevangenheid mij verlaten heeft en in hem is gekropen. Blijkbaar geef je dat door, dat gevoel van vanzelfsprekendheid. Het idee dat er sowieso voor je gezorgd wordt, dat er altijd iemand voor je is en dat je de tijd aan je kant hebt. (…)”

fragment van ‘Fragile’ - digital graph art | 25 x 25 cm | 2016