Painted Black
Toen ik het beeld 'Painted Black' maakte, heb ik als eerste een soort gevingerverfde ondergrond erbij gepakt, die mijn zoon op school een keer als pakpapier gemaakt had en wat hem betrof zo bij het oud papier kon. Ik verzamel werkelijk alles, want je weet maar nooit wanneer het ooit van pas gaat komen en zo zie je maar, dit afgedankte vodje van mijn allesdoener was precies wat ik nodig had voor mijn volgende project. De verf was er gewoon op gekwakt, hier en daar was het papier eronder nog zichtbaar, maar ik vond een stuk (exact uitgesneden) wat nog oké was, alleen te klein voor mijn smaak. Dus heb ik het op blauw karton geplakt en nieuwe uitsnedes gemaakt. Wat een heerlijk ongegeneerd kleurgebruik van zijn hand. Zelf had ik het niet zo durven doen, maar nu nam ik zijn uitdaging aan en ging met lichtblauw (lekker vloekend met lichtgroen en neonroze) verder op het reeds ingeslagen pad.
Painted Black - mixed media 21 × 23 cm | 2025
(…) Eigenlijk ben ik toen meer gaan 'beeldhouwen' dan schilderen. Door zwarte verf te gebruiken (Painted Black), kwam namelijk al reducerend de vorm tevoorschijn, zoals je als beeldhouwer steeds een stukje van de steen eraf beitelt. Een reductiemethode dus. Niet toevoegen, maar vanuit een teveel aan — werken naar precies genoeg.
En terwijl ik over dit proces nadacht, ging er bij mij een lampje branden. Ik ben iemand die in mijn privéleven steeds op zoek is naar de waarheid, samen met zovele anderen. Vraag na vraag werp ik op in de hoop antwoorden te krijgen. Jammer genoeg ben ik te vaak bedrogen uitgekomen. Niet iedereen in deze wereld beweegt integer voorwaarts en genoeg mensen zijn zich onvoldoende bewust van hun eigen doen en laten, waarmee de waarheid onrecht aangedaan wordt (hier hebben we allemaal last van, vrees ik — zowel van het doen als het eronder gebukt gaan). We leven in een wereld waarin we verzuipen in de informatie en de tegenstrijdigheden je om de oren vliegen. Ik betrap mezelf er wel eens op dat ik de ene dag een gegeven als waar aanneem of op zijn minst als plausibel beschouw, om een dag later op een totaal ander been te worden gezet door invloeden van buitenaf.
Als zoeker kun je in een limbo terechtkomen, vooral als je steeds het stempeltje goed of fout ergens op wil drukken. Er komt een moment dat het je (vaak pas als laatste) opvalt dat je zo wiebelig bent als een roeibootje in een oceaan van golven. Je zit klem. Stellig vasthouden aan een mening maakt je rigide en ongeloofwaardig. Maar constant switchen ook — de dag breekt aan dat ze denken: 'Laat haar maar kletsen. Volgende week is het toch weer anders.'
De jaren hebben me gelukkig wat inzichten gegeven en één ervan is niet steeds met zoveel stelligheid een mening te verkondigen, alsof ik (en de mijnen) de waarheid in pacht heb(ben). Ik probeer het nu aan te pakken zoals ik het aan heb gepakt met mijn werkje van eerder, als een reductiemethode. Wat écht niet goed voelt, wat pertinent een leugen is en direct zichtbaar of voelbaar wordt, gaat eruit. En ja, je loopt hiermee het gevaar de baby met het badwater weg te gooien, dus zorg ervoor dat je zwarte verf niet watervast is!! Wat ik hiermee probeer te doen is achterwaarts naar de waarheid bewegen, door me één voor één van de onwaarheden en falsificaties te ontdoen. Hup, het raam uit. Bam, niet oké voor mij. Yes, gespot en niet goed bevonden… Bij iedere reductie ontdoe ik mezelf van de zaken die niet bij mij passen en heel, héél langzaam kom ik stapje voor stapje dichter bij MIJN waarheid.
En vooral het woordje 'mijn' is hier niet onbelangrijk. Ik heb dit met veel overtuiging en vanuit een integere mindset met jullie gedeeld (het staat zwart op wit, ojee). En toch kan ik ook hierin waarschijnlijk op andere gedachten gebracht worden, mits goed onderbouwd en beredeneerd. De tijd zal het leren. We zullen zien hoe standvastig ik in deze ben ;-)