reflecties
wekelijkse columns · bij elke column een van mijn werken
onder het oppervlakbeweeg eroverheen · klik op een thema
GEDULD
Geduld is het woord dat me maar vanuit mijn scherm blijft aankijken… verwachtingsvol. Het is slechts het begin, de eerste woorden van mijn column vormen zich voorzichtig en vragen om meer, om wat filosofische kanttekeningen, om perspectief, een andere kijk, context. Normaliter heb ik in een klein uurtje alles wat ik erover kwijt wil, mijn reflectie erop, wel op papier gezet. Maar het woord speelt met me, daagt me uit, maakt me onzeker. Ik word erdoor uit mijn comfortzone getrokken en heb al twee keer een heel ander onderwerp uitgekozen, zodat ik deze uit de weg kon gaan. Ik wil het niet onder ogen komen, wil me onttrekken aan wat eruit voort zal komen, aan wat waarschijnlijk de constatering gaat zijn: dat wachten, op anderen, op bevestiging, op aandacht, op medewerking, op een gevoel van erbij horen, op liefde… dat het allemaal neerkomt op hetzelfde. Je kunt het enkel en alleen uit jezelf putten, jezelf schenken, van jezelf verwachten, en mocht de ander aan willen haken, dan is dat de bonus, het extraatje. Geduld is het woord dat in de weg staat van mijn verlangen, verlangen naar meer, beter, groter, sneller… Geduld is de bewaker van tevredenheid, dankbaarheid, voldoening, acceptatie. (…)
'With the Speed of Light' — mixed media in a wooden frame [experimental] | approx. 14 × 11 cm | 2025 — SOLD
VERHEUGEN OP LATER
Midden in een weiland, uitkijkend over de koeien die grazen, de trekker die het land overhoop haalt en de meeuwen die daar gretig op af komen. Daar zit ik. Alleen. Een terugtrekkende beweging die ik iedere dag wel eens wens te maken, maar waar het meestal niet van komt. En het grappige is: eenmaal aangekomen op die eenzame bestemming, waar de rust over me heen zou moeten komen en ik kan zwelgen in het tevreden zijn, verlang ik toch vaak snel weer terug naar mijn mannen (man en zoontje). Naar de twee die mijn hart sneller doen kloppen.
Vanochtend lagen we met z'n drieën in bed, ik tussen mijn mannen in. Niemand had haast om op te staan. We knuffelden elkaar en zeiden verder niets. Er waren geen woorden nodig. Iedere keer als ik zo'n ervaring heb, zo'n intens belevingsmoment, kan ik wel huilen van geluk. Ik besef me dat het 'de' momenten zijn. 'De' momenten die later, als ze er niet meer zijn, gemist zullen worden. Dus ik koester ze, omarm ze. Niet alleen mijn mannen, maar de momenten zelf houd ik net zo stevig vast als hen. Ik wil niet dat ze als los zand tussen mijn vingers door glippen. Ik neem ze mee in mijn herinneringen voor later, als ik ze hard nodig heb. Als ik niets meer heb om vast te houden, maar slechts het verleden om op terug te kijken. (…)
‘Roots’ - mixed media | 31 x 23,5 cm | 2019