Hoeveel potjes hebben hun daadwerkelijke dekseltje gevonden? Steek allemaal je vinger op als je het dekseltje bent of het potje van de perfecte fit. Of rammelt het stiekem? Had het dekseltje ook prima op een ander potje gepast, óf is er wel degelijk een naadloze fit? Wat betekenen individualisme en monogamie eigenlijk voor de ontwikkeling van relaties, en veel belangrijker nog: wat betekent het voor ons geluksgevoel? Doen we het er goed op? Was het altijd al zo? Hoe gaat het bij de buren? En in de natuur? En betekent dit dat de mensen die gescheiden zijn van hun partner — in Nederland strandt ongeveer een derde van de huwelijken — dat zij (wij, ik hoor daar ook bij) relationele mislukkelingen zijn? Of zijn er verzachtende omstandigheden?

Als je eens wist hoe graag ik het antwoord wil hebben op deze vragen. Niet enkel omdat ik dan een geschiktere houding kan aannemen in mijn relatie, maar ook omdat ik het gevoel heb dat er iets te halen valt, voor de mensheid. (Pfff… hoe bedoel je, de lat hoog leggen.) Bij mij is namelijk gaandeweg het standpunt ontstaan dat yin en yang tezamen 'een en een is drie' zouden kunnen zijn. Dat we, mits we de puzzelstukjes op de juiste manier samenleggen, meer zijn dan de som der delen, en dat we er dan zijn, wij mensen. Dat we het dan eindelijk uitgevonden hebben. Hoe we heel kunnen zijn. Ben ik naïef? Is dit 'wishful thinking' van mijn kant? (…)

‘Fertile’ - drawing 28 x 20 cm | 2023