Iedere week schrijf ik een persoonlijke column over waar jij en ik zoal tegenaan lopen — eerlijk, met een filosofisch randje en af en toe een glimlach. Benieuwd? Laat je emailadres achter, dan ontvang je wekelijks van mij een reflectie.
EEN ANDER SOORT BEDRADING
ADHD | ADD
Ik heb besloten de koe eens bij de horens te vatten, want je kunt er niet meer omheen. De media staan er vol mee, bij ons thuis is het gespreksonderwerp, en op het schoolplein hoor ik kleine kinderen het woord ADHD net zo eenvoudig in de mond nemen als 'six-seven' (TikTok-trend, speciaal bedoeld om ouders volledig gek te maken). Vrijwel iedereen heeft het tegenwoordig, zo lijkt het.
En eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik ook even dacht dat ik het had. Mijn kind denkt al geruime tijd dat hij het heeft, wat we te danken hebben aan de sympathieke maar intense cabaretier Jochem Myjer, die hier regelmatig via Spotify door de speakers knalt (en als ik zeg 'knalt' overdrijf ik op geen enkele manier. Schijnt ook een ADHD-dingetje te zijn, veel en harde geluiden maken. Yep. Vinkje). Mijn man draagt, mede dankzij mijn huis-, tuin- en keukendiagnose, nu ook het label ADD. Zo heeft mijn hele gezin zich 'anders' verklaard en bewegen we volledig mee met de trend ;-)
fragment van 'Colored Spider in a Web' – mixed media 24 x 34 cm | 2021
Rechtvaardigheid
Een groot rechtvaardigheidsgevoel klinkt bij uitstek als iets nobels, als iets wat gerechtvaardigd is, vind je niet? Zo sta ik er ook in en mijn kind en ik hebben beide precies dat. Een enorm groot rechtvaardigheidsgevoel. Maar de laatste tijd vraag ik me meer en meer af: wat houdt dat rechtvaardigheidsgevoel precies in? Wanneer heb je het en wanneer is het ook echt gerechtvaardigd om je erop te beroepen? In welke mate ook vooral.
Als ik namelijk eenmaal denk dat ik in mijn recht sta, aan de goede kant van het verhaal, dan graaf ik me als een pitbull in om de onderste steen boven te krijgen. Ieder detail, iedere observatie, iedere nuance moet aan bod komen en elk woord wordt door mij persoonlijk gewikt en gewogen. In dat proces vraag ik veel van een ander. Mij op zo'n moment proberen te volgen is voor vrijwel niemand haalbaar, want ik beweeg me als een forensisch rechercheur door het argument heen. Mij onderbreken heeft weer heel andere gevolgen, want ik heb de totale, voor mij complexe situatie bij lange na nog niet op tafel, dus even doorbijten nog. Ja, en dan rijst de vraag of met de fijne kam erdoorheen gaan je ook daadwerkelijk bij dat recht gaat brengen, nog voordat de ander instort van vermoeidheid en zijn of haar zenuwstelsel helemaal overspannen is geraakt. 'Agree to disagree' lijkt een zoveel volwassenere benadering van dit soort onenigheden.
‘Protecting’ mixed media | 21 x 30 cm | 2023