VERHEUGEN OP LATER

Midden in een weiland, uitkijkend over de koeien die grazen, de trekker die het land overhoop haalt en de meeuwen die daar gretig op af komen. Daar zit ik. Alleen. Een terugtrekkende beweging die ik iedere dag wel eens wens te maken, maar waar het meestal niet van komt. En het grappige is: eenmaal aangekomen op die eenzame bestemming, waar de rust over me heen zou moeten komen en ik kan zwelgen in het tevreden zijn, verlang ik toch vaak snel weer terug naar mijn mannen (man en zoontje). Naar de twee die mijn hart sneller doen kloppen.

Vanochtend lagen we met z'n drieën in bed, ik tussen mijn mannen in. Niemand had haast om op te staan. We knuffelden elkaar en zeiden verder niets. Er waren geen woorden nodig als aankleding. Iedere keer als ik zo'n ervaring heb, zo'n intens belevingsmoment, kan ik wel huilen. Ik besef me dat het 'de' momenten zijn. 'De' momenten die later, als ze er niet meer zijn, gemist zullen worden. Dus ik koester ze, omarm ze. Niet alleen mijn mannen, maar de momenten zelf houd ik net zo stevig vast als hen. Ik wil niet dat ze als los zand tussen mijn vingers door glippen. Ik neem ze mee in mijn herinneringen voor later, als ik ze hard nodig heb. Als ik niets meer heb om vast te houden, maar slechts het verleden om op terug te kijken. (…)

‘Roots’ - mixed media | 31 x 23,5 cm | 2019