Je hebt van die mensen, het zijn de engeltjes op aarde, vermoed ik, die in staat zijn om te blijven geven, ongeacht hoeveel ze al gegeven hebben. Vandaag sprak ik met zo'n bijzondere persoon. Haar man is al heel lang ziek en heeft chronische pijn. Je wilt niet weten wat ze er allemaal al op hebben verzonnen, maar niets lijkt te helpen, en hele dagen aan de zwaarste pijnstilling is niet iets wat deze man bereid is om te doen. Hij zegt terecht dat dan het einde in zicht is en daar is hij nog niet aan toe. Hij leeft dus met de pijn, daagt zichzelf uit dingen te doen die de pijn zelfs (tijdelijk) verergeren, wandelen, fietsen, op andere manieren bewegen. Hij wil natuurlijk graag zijn leven leiden, de dingen doen die hem vreugde schenken, de wereld in bewegen, zoals ieder ander. Bovendien is zitten met de pijn, of liggen met de pijn, misschien wel een grotere marteling, omdat er dan geen enkele afleiding voor bestaat. Zijn vrouw leeft al jarenlang met hem mee en de complicaties van zijn ziekte stapelen zich op. Zij zorgt voor hem, zij ondersteunt hem, zij blijft bij hem door alles heen. En reken er maar op dat haar leven er totaal anders uit is gaan zien, dat ze weinig tijd heeft voor andere zaken dan zorgen voor haar man. Toch weet ze in de schaarse tijd die ze overheeft een momentje te vinden voor mijn schoonmoeder (die ook zorg nodig heeft), en hier komt het engeltjesaspect wat mij betreft toch echt wel om de hoek kijken. Met een glimlach van oor tot oor (en geloof me, ik zie haar nooit anders) brengt zij het bezoek, de genegenheid, de vriendschappelijkheid, om daarna weer naar huis terug te keren en alles van voren af aan te beleven, als medestander en toch ook als toeschouwer. Want je kunt niet delen in de pijn, je kunt het niet wegnemen, je kunt enkel en alleen bij diegene zijn en hopen dat de ander het kan verdragen. (…)

'Indian Wheel' — mixed media on wood | approx. 30 × 30 cm | 2024 — SOLD