DANKBAAR

Inmiddels tientallen jaren geleden werd ik dankzij een predikant uit Kansas City die te gast was in een televisieshow, gewezen op het feit dat zeuren, klagen, je ontevredenheid uiten, pessimistisch en/of veroordelend zijn, je hersenstructuur vormt. Bepaalde neurologische paden worden uitgesleten en als je niet uitkijkt kom je steeds in hetzelfde geultje terecht, vanwege dat door herhaald gedrag uitgesleten pad in je hersenen. Het wordt je stokpaardje en je zult erop terugvallen op meer manieren dan één en ook nog eens vaak zonder dat je het in de gaten hebt. Deze predikant daagde mensen van zijn parochie uit om niet meer te klagen. Als hulpmiddel had hij paarse armbandjes gemaakt en iedere keer als je jezelf erop betrapte, moest je de armband aan je andere arm doen. Totdat je 21 dagen (zolang zou het duren om een nieuwe gewoonte aan te leren of een oude af te leren in dit geval) de paarse armband om dezelfde arm had gedragen. (…)

‘Omarmd. Gered. Thuis.’ – you|me– persoonlijk beeld gemaakt voor Matisse en Heidi