Rob dupper
Mijn schoonvader, Rob Dupper, is overleden. Zo plompverloren als ik het nu meld, is het ons ook overkomen. Het ene moment is hij een vanzelfsprekend deel van je leven, het andere moment is hij er niet meer. En dat is wat het leven is. Hij was zelf degene die daar altijd nuchter over sprak. Als in het verleden iemand was 'heengegaan', dan haalde hij betekenisvol zijn schouders op en zei iets in de trant van: 'Het is wat het is en het leven gaat door'. Hij was geen pieper. Hij had genoeg onder de leden om de hele dag uitgebreide verslagen te kunnen geven over het hoe en waarom van zijn lijden, maar hij repte daar met geen woord over. Je moest het uit hem trekken en er werd nooit over uitgeweid. Het is mooi als je zo in het leven staat, zo positief en anderen daarmee ontlast, maar je neemt het wel allemaal op je. Ik denk dat Rob dat deed. Hij nam het allemaal erbij, op zijn schouders, en vroeg niet om hulp. Hij kachelde gewoon door, kop ervoor en gaan. Het mooie was dat hij dat met een goed humeur kon doen, want plezier stond bij hem hoog in het vaandel. De schuine grapjes en zijn gulle lach zullen voor mij altijd onderdeel van de herinneringen zijn.(…)
(…) Dit is wat mij steeds weer meeneemt in verwondering: hoe van het ene op het andere moment alles anders is, soms zelfs vrij radicaal, alsof je zo een nieuw leven ingestapt bent. Als je terugkijkt, kan dat ook zo voelen. Bepaalde herinneringen lijken een ander leven te betreffen of, nog gekker, het voelt alsof ze nooit van jou zijn geweest. Het is dan net of je het verzonnen hebt of dat het je aangepraat is. De tijd neemt in dat opzicht een loopje met ons en ons geheugen nog veel meer. Rob daarentegen hoort bij vrijwel iedere fase van mijn leven er een beetje bij en in de laatste fase – de afgelopen tien jaar tot nu – een stuk intenser natuurlijk. Hij is van die leuke vriend van mijn ouders die altijd goedlachs was naar mijn schoonvader gegaan. Daartussenin zat ook nog de vader van een van mijn betere vrienden, die altijd in was voor een bak koffie en een babbel. Als je langs zijn huis liep, moest je je best doen om niet voor de koffie uitgenodigd te worden. Hij was een gezelligerd en een lieverd. Er was weinig dat hij in de weg liet staan. Hij kon zeer positief vooruitbewegen, ondanks soms grote tegenslagen. En van alles werd een feestje gemaakt: van het verzorgen van zijn vrouw tot het bollen pellen samen met zijn vrouw en schoonzus om nog een winter door te komen, waarin het Hanzehuis moest wachten op realisatie. Als je hoort wat hij allemaal aan avonturen beleefd heeft – ik kon avonden aan zijn lippen hangen om alle bijzondere gebeurtenissen en zijn plezier erom op me in te laten werken.
‘Mata Hari’ mixed media - 40 x 29 cm - 2023 - was Robs lievelingsbeeld en heeft hij op zijn tachtigste van ons voor zijn verjaardag gekregen
Maar dat zal ik nu in herinnering moeten doen, samen met mijn man (zijn zoon), mijn kind (zijn kleinzoon) en zijn lieve vrouw Henny. We zullen hem met ons meenemen, in onze harten. Hij leeft in alles waarmee we ons omringen: van de horeca in Stavoren, het Hanzehuis uiteraard, tot de tennisvereniging en de biljartclub die tegenwoordig bij ons samenkomt. Dus is hij er altijd een beetje bij en laten we eerlijk zijn: als Rob erbij was, werd sowieso gelachen. Dus wij zitten mooi geramd wat dat betreft. Je bent een h(eerlijk) mens, Rob, en we zullen ons best doen er wat moois van te maken in het stukje leven dat ons nog rest. Want daar was jij van. Jij was van het genieten en niet te lang blijven hangen in treurnis. We zullen je eer aandoen, lieve Rob.
Wij doen momenteel ons best iedereen te contacteren die onderdeel van zijn leven heeft uitgemaakt, maar dat is nog een hele klus. Als jij een van die mensen bent, weet dan dat wij graag met jou afscheid willen nemen van deze bijzonder fijne man op dinsdag 20 januari om 15:00 uur in het crematorium van Sneek, waarna een samenzijn en informele condoleance volgt vanaf 16:00 uur. Geef het nieuws gerust door aan een ieder die het aangaat.