Ik heb begrepen dat het visitekaartje passé is. Niemand (ik wel, hoor) heeft nog een portemonnee, want betalen doe je tegenwoordig 'gewoon' met je telefoon. En die kaartjes? Die horen bij een verzameling karton met ezelsoren en vouwtjes, die een tijdje in een broekzak of ergens in een tas wordt meegedragen en uiteindelijk in de prullenbak verdwijnt. Men vertelt het mij, hoor. Ikzelf vind visitekaartjes heel erg leuk: iets wat ik in mijn hand kan houden, mooi vormgegeven, en vaak perfect als boekenlegger of als geheugensteuntje voor dat belletje dat je nog wilt plegen. Maar ik ben hopeloos ouderwets, kom ik achter als ik gericht onderzoek ga doen naar zichtbaarheid voor je bedrijf, je concept, je naam. Blughhh…
Mijn zusje vertelde me dit weekend dat ze het idee heeft dat ik vies ben van geld, en dat het lijkt alsof ik extra mijn best doe om niet met dat spul in aanraking te komen. Ik was verontwaardigd, in eerste instantie. Ik ben nooit van plan geweest om alles wat ik doe voor niets te doen. Maar na haar uitgelach, en dat van mijn zwager, drong het besef door dat het er van buitenaf anders uitziet. Want je kunt pas gevonden worden en iets verkopen als je zichtbaar bent. Daar begint het allemaal mee. Was ik zichtbaar? Ach. Het blijkt veel beter te kunnen.
Nu ken ik weinig creatievelingen die er goed in zijn: marketing, jezelf verkopen, commercieel zijn. Wíj hebben heel andere dingen aan ons hoofd, zucht… Maar dat is natuurlijk wel een beetje bezopen, want van de lucht en de liefde alleen kunnen we moeilijk leven. En wie denkt dat zo'n boek schrijven of een beeld maken geen hard werken is, maar heerlijk fröbelen, een leuke 'hobby' waar je je ziel en zaligheid in kwijt kunt: dat laatste klopt, maar het is ook een flinke onderschatting.
De discussie leidt ons dan naar het belang van kunst en cultuur, en de vraag in hoeverre wat ik doe in die categorie thuishoort. Heeft het meerwaarde voor 'de mensch' dat ik er mijn tijd in stop? Dat kan ik over mijn eigen werk moeilijk beoordelen, maar over kunst en cultuur in het algemeen wel. En het is een groot thema in boeken en verhalen. Wij kunnen geraakt worden door kunst, door een boek, door muziek. Het is een taal die dieper gaat dan wat wij normaliter met elkaar uitwisselen. De taal van de ziel, wordt weleens gezegd.
En daarmee krijgt het een belangrijke plek, want daar waar de ziel huist, is ook verrijking en verruiming nodig. We zijn praktische wezens en krijgen onze tijd heus wel vol. Toch ligt daarachter een magische wereld waar de zintuigen anders functioneren, en daar mag de zon ook schijnen en hebben de planten net zo goed water nodig. Samen maakt dat het leven interessant en leefbaar. Dat is mijn visie.
Goed. Terug naar de praktijk. Zichtbaarheid. Mensen die een andere taal spreken, kunnen mij nu ook vinden, en het is een stuk leuker geworden om in mijn digitale wereldje rond te dwalen: iets oogstrelender, verrassender en zeker ook informatiever. Mijn website is daarmee mijn visitekaartje geworden.
Muziek
Beter af alleen
tekst, muziek en zang Xandra Dupper · gitaar Johan Keus · opgenomen in één take, maart 2023