Ogen op je gericht

Onze gezinsdynamiek is anders geworden sinds mijn schoonvader is overleden en tegenwoordig zitten we gedurende maaltijden aan tafel met mijn schoonmoeder, Henny, die nu bij ons inwoont. Zij heeft twee tia's gehad en daardoor afasie opgelopen, waardoor ze de woorden niet meer kan vinden voor de gedachten die ze heeft. Er gaat van alles in haar om, maar zich goed uitdrukken lukt niet. We behelpen ons met ja/nee-vragen en daar komen we een heel eind mee, al is dat vanaf mijn kant van het verhaal lekker makkelijk praten. Ze lijkt niet gefrustreerd, eerder berustend, en het valt me op dat ze heel tevreden, zelfs dankbaar vooruit beweegt.

Maar wat gebeurt er als je met regelmaat iemand om je heen hebt die niet praat en slechts observeert? Als diegene met haar mimiek laat weten of ze zich goed voelt over een situatie of juist niet? Je zit dus in rust met elkaar aan tafel. Ik kan van mijn kant nog wel wat praktische gespreksonderwerpen inbrengen, ik houd haar op de hoogte van alles wat zo reilt en zeilt, maar een diepgaand gesprek gaat er niet van komen. Dus kijken we elkaar af en toe aan, glimlachen we begripvol en verdwijnen weer in onze eigen hoofden.

‘Dali’ - mixed media 14 x 10 cm - 2024 | artwork van ‘Omaria’, eerste deel uit de serie de Nachtreizigers.