Uit de serie Lichtpuntjes

Varkentjes. Ik kan er niets aan doen, ik vind ze geweldig, met hun prachtige, dikke, vreselijk vieze snuitjes, hun heerlijke geknor en hun gewroet in de aarde. Ze lijken zo speels en ongeremd. Daar ben ik dus van: van dat met modder bedekte speelplezier. Als mijn kind na een dag buiten spelen van boven tot onder vies is, licht mijn hart een beetje op, want dan kan hij het alleen maar heel leuk hebben gehad. En als ik die opeengestapelde varkens zie die in de bio-industrie als ons eten moeten dienen, gebeurt het tegenovergestelde en zakt de moed me in de schoenen. Wat is er van ons mensen geworden, dat we denken zo met onze dieren te moeten omgaan?

Nu ga ik hier niet lang en breed bij stilstaan, want deze column valt in de categorie 'lichtpuntjes'. Het doel is te laten zien wat wij mensen allemaal voor moois doen, welke prachtige initiatieven we nemen, en hoe we in staat zijn het leven om ons heen meer kleur te geven zonder alles per definitie naar onze hand te zetten.

De liefde voor het dier vindt uitdrukking in Boeren in het Bos, het bedrijf van Richard en Mariska. Ik kende ze niet, totdat ik bij mijn vaste voedselleverancier, de Graasboerderij in Sondel, speklapjes met deze naam in de vriezer zag liggen. Ik eet niet zoveel varkensvlees meer, precies om de reden die ik net gaf, maar ik ben er stiekem gek op, en mijn kind nog veel meer. Om hem te verwennen nam ik een pakje mee, en thuis bleek het de jackpot.