Het meisje met de invlecht in het haar kijkt het raam uit, haar hoofd in haar handen, starend naar de blauwe hemel, de wolken die voorbij zweven, de vogels die beweeglijk heen en weer vliegen om hun nesten te bouwen. Het zou waanzin zijn om niet naar buiten te kijken en in plaats daarvan haar blik te fixeren op de meester voor de klas, het grijze bord volgekliederd met grammaticale begrippen, de klasgenoten die net zo wezenloos de ruimte in staren. Wat zou dat een gekke keuze zijn — een opgelegde keuze vooral, een beperking van haar innerlijke vrijheid. Daar waar niemand bij kan, zou ook niemand beslissingen over mogen nemen. Haar belevingswereld is enkel en alleen de hare, en die wordt gevoed door waar haar blik naartoe mag zwerven.

'Meneer en mevrouw de Vries, u begrijpt toch ook wel dat het hoogst ongewoon is dat uw dochter zo naar buiten staart en op deze wijze weinig belangstelling toont voor de lessen?' De vader en moeder knikken. Ze weten amper wat ze moeten zeggen. Hun dochter is nu eenmaal zo. Zij kennen haar niet anders. Mevrouw trekt de stoute schoenen aan en durft met een wedervraag te komen. 'Kan ze niet goed meekomen door haar dromerige gedrag?' De meester, die nu een verbeten trek om zijn mond krijgt, kijkt mevrouw aan en zucht dan. 'Nee, ze haalt goede cijfers… dat is niet het probleem.' De moeder moet op haar tong bijten, want wat is dan wél het probleem?

Dat meisje was ik.

'Time to Dream' – graphic print | drawing (oplage max. 10) | 37,5 x 27 cm | 2013