het nu willen versus de lange adem
Ik snel door de koppen op mijn telefoon en maak me druk over alles wat er om me heen op afstand gebeurt. Ik scroll door de in scène gezette momenten op Instagram en voel me binnen no time rottig, omdat de levens om me heen zoveel betekenisvoller lijken dan het mijne. Ik ga op zoek naar dat ene ding wat ik nog wil aanschaffen; dat ding wat ergens vast zeer goedkoop te krijgen is en als ik het goed aanpak zonder verzendkosten binnen 24 uur mijn kant op komt. Ik app mijn vrienden, zodat wij van elkaar weten hoe het er precies op dit moment met ieder van ons voorstaat.
Alles nu. Alles direct. Alles binnen handbereik.
En ja, dat doe ik allemaal (het ene meer dan het ander), maar daarnaast heb ik ook wat tijd genomen om als nieuweling achter de piano te gaan zitten. En wat dat me heeft gebracht…
Achter mijn piano én met mijn gitaar (die ik stiekem natuurlijk nog steeds heb ;-)
(…) Niet iedereen weet dat ik ook eigen liedjes schrijf en op een dag, pak 'm beet twee jaar geleden, heb besloten de gitaar uit het raam te gooien en alles over te zetten op de piano. In een donker hoekje van mijn herinneringen kon ik me beroepen op wat lesjes als tiener die door mij altijd slecht voorbereid waren en een beetje notenkennis. Daar bleek ik het alleen nu niet van te moeten hebben. In feite heeft mijn piano lange tijd slechts als decoratief meubelstuk gediend en was het vooral een mega onhandig ding om te verhuizen. Ik heb een poos antikraak gewoond waardoor ik regelmatig moest verkassen. Mijn anders altijd behulpzame vrienden namen op een gegeven moment de telefoon niet meer op, omdat het 'onding' ook mee moest natuurlijk. Het 'poppenhuisje’, zo noemde ik mijn niet noemenswaardige woning in Winsum waar ik negen maanden heb mogen verblijven, was voor visite geen optie, tenzij ze op de piano wilden zitten. Lang verhaal kort: op mijn 47ste besloot ik mezelf akkoorden erop te leren spelen en zo mijn eigen begeleider te zijn, bij gebrek aan beter.
Als ik iets echt wil en niet een makkelijke oplossing kan vinden, dan neem ik de moeilijke weg en ga ik ervoor, uit pure koppigheid hoor. Ik heb maandenlang meerdere uren per dag geoefend en kon me niet voorstellen dat er een dag zou aanbreken dat ik het liedje foutloos zou kunnen spelen en er dan ook nog bij zou kunnen zingen. Ik kon wel janken, zo moeilijk vond ik het. Maar dat optreden is er gekomen, die liedjes zijn voor een publiek door mij op de piano gespeeld en de voldoening van de lange adem werd me weer eens ronduit duidelijk. Het harde werken is beloond en geloof me, het was geenszins foutloos en ik ben niet ineens een briljant pianist. Sterker nog: een paar weken niet oefenen en ik kan zowat weer opnieuw beginnen. Het is werken, werken, werken, dat musiceren, en laat je vooral niets anders wijsmaken. Er is geen easy way out, het is bikkelhard, artiest zijn. Want het bijna kotsen elke keer als je op moet, laat ik voor het gemak nog maar even achterwege. Of wat je allemaal wel niet moet opbouwen en doen om de juiste sound te hebben op zoveel diverse locaties. Als je het zelf nooit doet, heb je geen idee, maar geloof me: muzikanten worden per definitie onderbetaald, tenzij… tja… voor hoeveel mensen is dat weggelegd.
Ik kan wel eens balen dat ik zo laat in mijn leven dit soort beslissingen heb durven nemen. ECHT goed worden is misschien niet meer mogelijk in de tijd die ik nog heb. Maar! Ik vergeet soms ook wel eens dat mijn leven een grote aanloop hiernaartoe is geweest en het feit dat ik het nu doe en er zoveel plezier aan beleef, dát is de grote beloning. Het is de lange adem van het leven en die beloning moet je leren herkennen. Dat is niet altijd eenvoudig, want hoe ziet die beloning er dan uit? Stoffig, gerafeld, niet perfect, verdekt opgesteld, onder de maat, te laat, te ingewikkeld — er is altijd wel iets op aan te merken, ik weet het. Maar hier komt het geheim. Die eerste dag dat ik mijn eerste akkoorden aansloeg van dat ene liedje wat ik zo graag op de piano wilde spelen, dacht ik oprecht dat ik me iets ongelofelijk stoms in mijn hoofd had gehaald. De week erop hoorde ik mezelf dat deuntje hortend en stotend spelen, een maand later zat ik er, slecht getimed, bij te zingen en nu, twee jaar later, ben ik nieuwe liedjes aan het componeren op de piano. (ahum… klinkt als heel wat…)
Ik ben begonnen en heb iedere dag een kleine vooruitgang geboekt, niets meer dan dat. Maar doe dat dagenlang, wekenlang, maandenlang en kijk dan nog eens over je schouder naar waar je vandaan bent gekomen. Net als dat leven wat zo'n ‘waste of time’ leek… Hoe enorm waardevol zijn al die ministapjes? Het geheim is dus: begin en vier de kleine overwinningen, zelfs als dat betekent dat je het tien keer fout hebt gedaan en maar één keer goed. Die ene keer goed, dat is winst!
En ook nu ben ik geneigd te zeggen: had iemand me dat maar verteld toen ik jonger was. Dat heeft waarschijnlijk heus wel iemand gedaan! Maar zoals ook nu mijn zoon de goede adviezen van mijn kant in de wind slaat, zo heb ik niet anders gedaan toen ik jong was. Er moest blijkbaar tijd overheen. Dat idee moest rijpen, zoals alles in het leven, om tot wasdom te komen. Ik ben bijna vijftig en ga niet snel meer een uitdaging uit de weg. Wat ik wel probeer te doen (en vooral leren), is minder haast hebben. Zoals Catherine Austin Fitts altijd zegt: 'To turtle forth...' Stap voor stap, maar vooral in beweging blijven. Tja, die vrouw is niet op haar achterhoofd gevallen, blijkt...