CONTACT

Op een blauwe maandag loop je 's avonds laat naar buiten en kijk je gefascineerd naar de sterrenhemel. Je herkent een aantal hemellichamen die je door de jaren heen al zoveel vaker hebt mogen bewonderen. Vliegtuigen flipperen hun nachtlichten naar je en alles lijkt voor een kort moment precies zo te zijn als het moet zijn. Een geruststellende gedachte vlak voordat je van plan bent dromenland in te gaan. Dan, als in een flits, zie je een klein helder lichtje een onlogische beweging maken. Niet een beweging zoals je die van vliegtuigen gewend bent, in één rechte lijn vooruit, maar schichtig heen en weer. Wat in hemelsnaam zou dat kunnen zijn, of heb je het je verbeeld? Dat kan zomaar. Het is laat tenslotte en je had eigenlijk allang in je bed willen liggen. Je knippert kort met je ogen en knijpt je wimpers samen als je nogmaals op dezelfde hoogte het luchtledige intuurt. Niets te zien. Natuurlijk niets te zien. Je wilt net schamper om jezelf gaan lachen, totdat je weer kort wordt opgeschrikt door eenzelfde beweging van licht. Een onmogelijke serie onverklaarbare verschijnselen heeft zich aan je geopenbaard. Je weet dat toeval zich niet twee keer op eenzelfde wijze aandient. Je stelt jezelf de vraag, de vraag die zoveel anderen zich ook al eens gesteld hebben. Wat als…

***

‘Contact’ - mixed media 21 × 28 cm - 2019

(…) Hij kijkt haar aan, al vraagt ze zich af hoe ze dit in het donker met zekerheid kan vaststellen. Ze is stilzwijgend terug aan het kijken, verbaasd dat ze de situatie als vanzelfsprekend accepteert. Hij komt haar bekend voor, maar ook helemaal niet. Als hij een stap naar voren doet, schrikt ze niet. Waarom, weet ze niet, maar ze is niet bang, niet voor hem, niet voor deze situatie, ook al is het allesbehalve normaal, deze ontmoeting. Ze voelt vooral nieuwsgierigheid in zich opborrelen en denkt zeker te weten dat hij dat ook voelt. Alsof ze zijn gevoelens schaduwt en erdoor gerustgesteld wordt. Hij raakt haar kort aan. Zijn hand, haar hand. Het huidcontact is warm en alweer zo enorm geruststellend. Alsof hij haar op deze wijze wil laten weten dat het goed is, dat ze niets te vrezen heeft. Dat weet ze toch, denkt ze. Maar hóe ze dat weet is haar een raadsel. Ze moet glimlachen en meent bij hem ook een lach te bespeuren. Ze zou hem beter willen zien. Het is haar echter duidelijk dat hij de nacht waardeert, de duisternis. Niet dat hij iets te verbergen heeft, maar hij wil van alle zintuigen vooral niet te veel op zijn zicht leunen. Dat wordt ze gewaar. Dat deelt hij met haar, zonder ook maar iets te zeggen. Ze hebben een verbond, één dat gebaseerd is op vertrouwen. Zij zal zijn vertrouwen niet beschamen. Híj zou niet eens weten hoe dat moet. Dat is haar ook duidelijk.

Dan staat hij ineens erg dichtbij en hoort ze zijn ademhaling. Het is alsof hij haar inademt, alsof hij haar proeft, haar aanraakt met zijn aura, haar binnenhaalt met zijn geest, haar welkom heet en zich volledig voor haar openstelt. Het is het meest uitnodigende gebaar dat ze ooit ervaren heeft, al zal ze nooit een ander kunnen uitleggen hoe ze dat gevoel eraan heeft kunnen overhouden. Een vreemde die zo dicht bij haar gaat staan dat je normaliter een stap achteruit zou doen, verschrikt, en je zou herpakken. Iemand die je niet kent zou niet zomaar haar privéruimte instappen op deze manier, maar dit is als een hand geven, alleen veel liefdevoller en rijker. Het is puur en integer. Ze hoeft haar grenzen niet te bewaken. Dit komt enkel in haar op, omdat het gevoel dit niet te hoeven haar bevreemdt. Alweer. Dan buigt hij naar voren en raakt zijn voorhoofd zachtjes dat van haar. Een explosie van herkenning… van liefde… een bijzonder eenheidsgevoel stroomt door haar heen. Zij ontmoeten elkaar niet voor het eerst. Dit contact is al eerder gelegd. Dit contact is echt. En ineens beseft ze dat contact zoals ze het tot voor kort gekend heeft, blijkbaar niet echt is geweest. Eerder was ze niet vervuld met de zekerheid die ze nu door haar hele lichaam voelt stromen. Het contact voorheen, hoe intiem soms ook, kan dit niet evenaren. Dankbaarheid. Dat voelt ze. Ze is nu thuis. Ze is een met hem en hij met haar. Een dans van wederkerigheid, van liefde. Ze heeft hem teruggevonden. Hij heeft haar teruggevonden. Ze heeft zichzelf teruggevonden. Ze heeft zichzelf gevonden. Ze heeft zichzelf... Ze heeft... Ze...