Iedere week schrijf ik een persoonlijke column over waar jij en ik zoal tegenaan lopen — eerlijk, met een filosofisch randje en af en toe een glimlach. Benieuwd? Laat je emailadres achter, dan ontvang je wekelijks van mij een reflectie. Doe gerust. Je kunt je eenvoudig weer uitschrijven.
UITPRATEN OF ‘UITZWIJGEN’
De dagen leken aaneengeregen door onuitgesproken beschuldigingen, heen en weer. Beiden hadden we ons teruggetrokken, van schrik, uit angst. Het verdriet hing als een mantel over me heen, en ik kon nauwelijks verhullen dat ik met mijn ziel onder de arm liep. Wat voelde ik me onbegrepen, veroordeeld tot monster, waar ik enkel helderheid wilde verschaffen, een markering dacht te kunnen aanbrengen, de praktijk lichter te kunnen maken. Ik had enkel goede bedoelingen. Hij ook. Hij waardeerde die van mij niet.
Hier steekt het dilemma de kop op. Mijn bewustzijn zit vast in mij. Ik kan niet over de grens van mijn huid reiken en écht voelen wat daar, aan de andere kant (bij de ander) ervaren wordt. Zodra de omgeving verandert, kan ik er niet meer bij, is het niet meer tastbaar voor mij. Dan komen die gekke woorden om de hoek kijken, want zij zouden het transport moeten verzorgen van de in mij en in hem huizende emoties. Zij zouden de boodschap moeten kunnen overbrengen, maar doen het vaker niet dan wel. Voor mij is taal als verf op een abstract schilderij, waar flink expressief mee gekladderd mag worden. Voor hem is taal een precisie-instrument. Hij beweegt zich als een chirurg die maar enkele millimeters ruimte tot zijn beschikking heeft, waar hij met zijn instrumentarium doorheen moet om precies daar uit te komen waar het pijn doet. (…)
‘Devil In Me’ - mixed media 29 x 21 cm | 2019 - SOLD