BRIEF 17/02

tot nu toe 40 brieven op diverse locaties achtergelaten (brief 17/001) en daarna slechts 2 brieven handgeschreven voor jou… en jou…

een uitnodiging…

Stavoren, 3 januari 2026

Hoi!

Je kent me (nog) niet, maar dit is de tweede brief die ik op deze manier verstuur. Wil je de eerste nalezen voor een beter beeld? Zie www.xandradupper.nl/brief. Daar vind je voor alle duidelijkheid ook deze brief terug. Geloof het of niet, maar sommige mensen vinden mijn handschrift onleesbaar ;-)

Ik nodig mensen graag uit tot contact, tot een echt gesprek. Nu wil ik iets delen over waarom dat voor mij zo belangrijk is. Eén van mijn retour-schrijvers (per e-mail weliswaar, maar ook dat waardeer ik enorm) begon in het verlengde van 'jezelf uiten' – wat ik als kunstenaar, schrijver en muzikant bij uitstek doe – over het kunnen verdragen van de eenzaamheid. Hij raakte mij diep met die opmerking, want precies dat is overwegend het gevoel waarmee je achterblijft als je je uit en niet per se begrepen wordt, gehoord of zelfs maar gezien. Veel van de uitingen die ik doe hebben een toeschouwer/publiek nodig om volledig tot zijn recht te komen. Kunst is in mijn optiek een vorm van communiceren en dus is er een wisselwerking nodig.

Zoals nu met deze brief doe ik een handreiking. Ik zoek naar contact. Als dit uitblijft, wordt het gat dat daar ontstaat opgevuld met een vorm van eenzaamheid. Dit is niet om zielig te doen. Het is de soort waar ik aan gewend moet raken en al steeds een beetje meer ben. Het is een soort verlangen dat niet vervuld wordt en aan me blijft trekken. Vaak resulteert het in een volgend project waar ik dan ook weer een stukje van mijzelf in stop en hoop dat dit stukje een ander weet te raken. Dat is blijkbaar de diepgewortelde wens: om iemand of meerdere iemanden te raken en die reactie dan te kunnen integreren, eigen te maken. Iets gegeven hebben en dan iets terugkrijgen om weer heel te worden. Maar niemand vraagt om deze gift van mij en het lijkt enorm voorwaardelijk zoals ik het nu verwoord. Ik móet er wat voor terughebben, ongevraagd, en voel me eenzaam als er geen feedback/retour plaatsvindt. Is dat het lot van de 'lijdende kunstenaar'? Want een beetje lijden doen wij toch echt wel, hoor. Ik althans. Het mijmeren, aftasten, onderzoeken, afvragen, komt bij mij voort uit een verlangen dat blijkbaar onstilbaar is. Redelijk tragisch als je het zo bekijkt.

En ja, dat kan het zijn. Het voelt als een onbeantwoorde liefde. Het halsstarrig reiken naar iets, maar er niet bij kunnen en eigenlijk niet eens goed weten waarnaar gereikt wordt (lees: verlangd wordt).

Het is een soort weemoed, melancholie. Het is een soort 'heimwee', maar waarnaar? De romanticus noemt het 'sehnsucht' en treffender kan ik het niet verwoorden. Als ik me op een project stort, 'zeurt' het iets minder. Ik kan dan iets beter ademhalen en me overgeven aan het leven en mijzelf. Toen ik dit nog niet zo doorhad, probeerde ik het 'zeuren' weg te drinken. Dat is geen aanrader. Ik ben daar dus ook maar mee gestopt. Maar jezelf afleiden van dit knagende gevoel lijkt vaak de beste oplossing.

Toch weet ik inmiddels dat het gevoel ook mijn 'drive' beheert, mijn levenslust omhelst, mijn liefde voor alles en iedereen om me heen definieert en me de wereld laat zien, zodat ik het kan en mag vertalen in iets wat even ongrijpbaar is. Dat, dat wat niet gecommuniceerd kan worden tijdens een gewone ontmoeting, een gesprek met een kop koffie erbij. Dátgene probeer ik vast te pakken, te vertalen en wordt dan (in mijn geval heel intuïtief) een beeld, een verhaal of een liedje. Het kan alleen maar verstaan worden doordat er meerdere zintuigen aan te pas komen en de boodschap nooit eenduidig is en vaak zeer persoonlijk. Dat is het wat raakt. Dat is de uitwisseling.

En de pijn van het verlangen, de eenzaamheid zolang de gift niet is aangenomen, is wat het lading geeft.

Ik had vroeger een goede vriend, mijn mentor noemde ik hem in mijzelf, die mij vertelde dat ieder kunstwerk (in welke vorm dan ook) opgeladen wordt door de maker (of met de maker als doorgeefluik? Maar dat is mijn suggestie, hoor). Dat opladen is niet zichtbaar, maar voelbaar voor degene die zich erdoor laat raken, zich ervoor openstelt.

En dus is het verlangen, de eenzaamheid, wat gekoesterd dient te worden. Want zoals ik het nu zie, wordt je boodschap door deze omstandigheid opgeladen en is precies deze intentie wat raakt bij de ontvanger. Dit is wat we herkennen en met elkaar willen delen, maar waar woorden tekortschieten of slechts als poëzie/proza kunnen fungeren. Want wat er daadwerkelijk gecommuniceerd wordt ligt besloten in wat NIET gezegd wordt, maar enkel gevoeld kan worden.

Ja en nu ik dit allemaal zo uit me heb gegoten, kan ik het niet laten om te vragen hoe jij hierover denkt. Wat geeft jou die drive? En op welke manier uit zich dat? Vraagt het om een wisselwerking? Met wie of wat? Is het verlangen dat erachter schuilgaat pijnlijk als je het niet tot uiting kan brengen? Ik hoor graag van je, op iedere manier die voor jou prettig voelt. In een brief, een e-mail, een whatsappje…

Maar ik begrijp het ook als dit het is voor ons. Geen probleem. Het ga je goed! En weet dat dit verlangen (als je deze ervaart) je motor is en essentieel voor het ontvangen van het leven in al zijn indrukwekkende aspecten.

Wie weet tot schrijven of ziens,

Xandra Dupper

P.S. In het begin van het nieuwe jaar komt mijn boek uit (waarschijnlijk maart). Ik wil een paar gratis exemplaren de wereld insturen. Ben jij geïnteresseerd? Of ken je iemand voor wie het een geweldig cadeau zou kunnen zijn? Stuur me een bericht (www.xandradupper.nl/book-omaria – onderop vind je een contactformulier) en vergeet niet te vermelden dat je mijn brief hebt ontvangen (ovv Omaria Brief 17/02). Van alle mensen die zich inschrijven voor de updates (en eventueel het boek reserveren) verloot ik op mijn verjaardag (9 juli 2026) 20 gratis exemplaren. Mocht je eerder een boek hebben aangeschaft en uitgeloot worden, dan ontvang je de aanschafwaarde van me terug. Dat is wel zo eerlijk!