BRIEF 17/001

40 brieven op diverse locaties achtergelaten voor jou… een uitnodiging…

… mocht je iemand kennen die de volgende brief graag zou ontvangen, laat diegene contact met me opnemen en ik zorg ervoor…

Stavoren, 31 december 2025

Hoi!

Deze brief is voor jou, al heb ik geen idee wie jij bent of onder welke omstandigheden dit schrijven jou vindt. Ik kom er misschien wel nooit achter; dit recht (het recht op privacy) behoud jij te allen tijde. Voor hetzelfde geld komen deze woorden in het luchtledige terecht, al is dat niet waar ik op hoop. Mijn wens is om contact te maken met een ander en nu eens niet op een digitaal platform.

Ken je de dichter/schrijver Rainer Maria Rilke? Hij schreef lange brieven die gebundeld in een klein boekje in mijn kast staan. Hij schreef ze aan een jonge dichter en mij benamen ze de adem. Hier maakte niet alleen een mens contact met een ander mens, maar werd er een uitwisseling gedaan op zielsniveau. Al geef ik er nu misschien te veel gewicht aan, niet alleen aan zijn brieven, maar ook aan de mijne.

Toch, de brieven raakten mij, omdat er zoveel aandacht van uitging en de woorden mij zo weloverwogen leken gekozen. Is dat enkel voor die tijd? De tijd waarin beletterde mannen en vrouwen achter kleine bureautjes, verlicht met een kaars en gewapend met een ganzenveer, lange epistels schreven naar hun familie en geliefden? Of mag en kan dat nog steeds, ook in deze tijd, waarin alles zo vluchtig lijkt te zijn en geliefden elkaar appjes sturen, ook al bevinden ze zich in dezelfde ruimte (en ik verzin dit niet… doe jij dat ook?)

Toen ik een klein meisje was, wenste ik een penvriendin. Ik kende iemand uit mijn klas op school die dat had en was vreselijk jaloers. Die persoon, Sandra heette ze, kwam later het dichtst bij een penvriendin. Zij was de enige (behalve mijn opa en oma) die me brieven schreef vanuit het buitenland en dat deed ze niet alleen naar mij, maar naar iedereen die ze kende zo'n beetje. Zelfs in die tijd was dat behoorlijk ongewoon, al hadden we toen nog (net) geen mobiel. Later, toen de mobiel zijn intrede deed, bleef Sandra gewoon stug schrijven. Ik heb het altijd heerlijk gevonden haar brieven te ontvangen en er dan rustig voor te gaan zitten met een kopje thee. Ze schreef uitvoerig over de cultuur waarin ze rondreisde en het gezelschap dat ze hield. Ik kan me niet herinneren of ik haar ooit een brief heb teruggeschreven. Het zal wel niet. Een gemiste kans, die ik hoop goed te maken. Deze brief is daarom ook een beetje voor haar (ze is helaas niet meer onder ons).

Genoeg over deze wildvreemde tegen jou, een voor mij wildvreemde. Er is een kans dat deze brief al als een prop bij het vuilnis is beland, maar mocht dit niet het geval zijn: hoe is het met jou? Wat houdt jou zoal bezig? Ben je gelukkig? Leef je het leven dat je als klein kind had voorgesteld? Grote vragen, ik weet het. Maar waar schrijf je anders een brief voor, niet voor die onbenulligheden die je in een app zet toch? Ik ben belangstellend en mocht je besluiten terug te schrijven (anoniem of anders), weet dat je geheimen veilig zijn bij mij. (‘Ha! Hoe weet je dat ooit?’, zie ik je denken. Nee, dat weet je niet, sorry.) Ik zal ieder woord vertrouwelijk behandelen, zoals ik hoop dat je ook met mijn woorden doet. Zoveel moeten wij 'briefschrijvers' (zegt ze hoopvol) elkaar kunnen beloven.

Zelf ben ik kunstenaar, schrijver en muzikant. En ik heb er lang genoeg over gedaan om daar ruiterlijk voor uit te mogen komen. Ik zit in de luxueuze positie waarin mijn man voor ons drieën (inclusief onze zoon) de broek ophoudt. Ik kan daarom veel vrij werk maken en niet al te ongerust raken als ik niet veel en regelmatig verkoop. Maar als ik eerlijk ben, vind ik dat wel moeilijk, die afhankelijkheid. Terwijl er genoeg is binnen ons gezamenlijk bedrijf dat ik op me neem, om van de opvoeding van onze zoon maar te zwijgen. Toch had ik liever voldoende geld binnengehaald om te kunnen zeggen dat ik volledig zelfstandig ben. Alsof ik daaruit mijn waardigheid moet halen. Alsof daaruit blijkt dat ik als mens gelukt ben.

Hoe voel jij dit? Ben jij een man of vrouw en in hoeverre koppel jij de baan en verdienste aan je waarde als individu binnen je gemeenschap of zoals dat tegenwoordig zo mooi heet: als inwoner van deze globe? Ben je jong, oud? Ik ben 48 jaar en een redelijk oude moeder van een zoon van 9 jaar. Mocht je heel nieuwsgierig naar me zijn, dan kun je me natuurlijk 'googlen' onder de naam Xandra Dupper uit Stavoren. Dan vind je me en zul je snel een beetje beeld hebben bij mij. Maar de echte ik vind je natuurlijk niet online. Het blijft altijd het beeld dat ik wil afgeven: mijn ingerichte website, mijn feeds op Instagram en een heel summiere bedrijfspagina op Facebook.

Het echte leren kennen zouden we op deze manier kunnen doen. Maar wees gerust: geen enkele verplichting! Niks hoeft en mocht je alleen een korte e-mail willen sturen of een appje, dan kan dat natuurlijk ook. Alles wat je nodig hebt voor contact vind je op mijn website: www.xandradupper.nl. Ik zou het geweldig vinden om wat van je te horen. Mocht jij die behoefte niet hebben, dan wens ik je het allerbeste leven toe met heel veel fijne contacten en bijzondere momenten.

Het ga je goed,

Xandra Dupper

P.S. In het begin van het nieuwe jaar komt mijn boek uit (zoals het nu staat 21 maart). Ik wil een paar gratis exemplaren de wereld insturen. Ben jij geïnteresseerd? Of ken je iemand voor wie het een geweldig cadeau zou kunnen zijn? Stuur me een bericht (www.xandradupper.nl/book-omaria – onderop vind je een contactformulier) en vergeet niet te vermelden dat je mijn brief hebt ontvangen (ovv Omaria Brief 17/001 ← ja, dit is de eerste poging tot contact met de wereld om me heen in deze vorm! En die 17? Dat was mijn vaders geluksgetal. Van alle mensen die zich inschrijven voor de updates (en eventueel het boek reserveren) verloot ik op mijn verjaardag (9 juli 2026) 20 gratis exemplaren. Mocht je eerder een boek hebben aangeschaft en uitgeloot worden, dan ontvang je de aanschafwaarde van me terug. Dat is wel zo eerlijk!